Արխիվ Ապրիլի 2018 - ՍՈՑԻԱԼԻԶՄ.am

Ընդդիմությունը շարունակում է փողոցային պայքարը, իշխանությունը որդեգրել է չտեսնելու, չնկատելու, չարձագանքելու քաղաքականությունը, և ցուցարարները մնացել են ոստիկանների «հույսին»: Վերջիններս երկու տասնյակից ավելի հայտարարություններ են տարածել արդեն, սակայն իրավիճակը շարունակում է մնալ նույնը՝ ցուցարարները համոզում են ոստիկաններին իրենց միանալ ու զենքը վայր դնել, ոստիկաններն էլ պարբերաբար հայտարարում են, որ հավաքը պետք է ցրել: Առայժմ ո՛չ մեկը, ո՛չ մյուսը գործնական քայլերի չեն դիմում: Ներքաղաքական լարվածության շուրջ զրուցում ենք ՀԴԿ նախագահ ԱՐԱՄ ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ հետ:

 

-Սերժ Սարգսյանն ընտրվեց վարչապետ, ընդդիմությանը չհաջողվեց կասեցնել այդ գործընթացը, բայց շարունակվում են բողոքի ակցիաները, փողոցներ են փակվում, պետական կառույցներ են շրջափակվում: Այս քաղտեխնոլոգիաներով մինչև ու՞ր կարող է հասնել հասարակական ընդվզումը:
-Այն, ինչ անում է այսօրվա ընդդիմությունը, քաղաքական պայքարի ձևերից մեկն է: Որքան է դա արդյունավետ, այլ հարց է: Կլինի շատ ավելի արդյունավետ, եթե շատ մեծ զանգված միանա դրան, և կաթվածահարվի ողջ պետական ապարատի աշխատանքը: Այս պահի դրությամբ այս գործընթացն այնքան էլ արդյունավետ չի ընթանում: Սակայն ցուցարարների խնդիրը միայն այն չէր, որ Սերժ Սարգսյանի երրորդ ժամկետով պաշտոնավարումը թույլ չտան, այլ այն իրավիճակը, որ կա երկրում: Կան բողոքի բազմաթիվ պատճառներ, որոնք ստիպում են ժողովրդին անընդհատ ըմբոստանալ: Շատ հետաքրքիր հակասություն կա. ժողովուրդը դեռ հույս ունի, որ իշխանությունն իրեն կլսի ու կանի իր ուզածը, այսինքն` կուղղվի: ՈՒզում են դաստիարակել այս իշխանություններին, ինչն անհույս բան է: Մեր երկրում խնդիրները չեն լուծվել մի պարզ պատճառով. իշխանությունը կառչել է այն համակարգից, որը ստեղծվել է 27 տարում, ինչն անընդհատ կորուստների է բերում: Այսպիսի տրամաբանությամբ իշխանությունը չի կարող բարիք ստեղծել: Ասել է՝ ժողովրդի հաշվին մի խումբ մարդիկ հարստանում են, իսկ ժողովրդի զգալի հատվածը, որը գողանալու, կոռուպցիայով զբաղվելու հակում չունի, ստիպված տարբեր հնարքների է դիմում գոյատևելու համար: Իշխանությունն ասում է, թե ավտոմեքենաների թիվն ավելացել է: Գաղտնիքն այն է, որ մարդիկ ներմուծում են 20-25 տարվա մեքենաներ, այստեղ տեսքի բերում, ու վաճառում երրորդ երկրի: Մարդիկ բիզնեսի նոր ճանապարհ են գտել: Բայց մեկը չի հարցնում` ինչու՞ եք թույլ տալիս, որ այդքան հին մեքենա մտնի մեր երկիր: Աշխարհի շատ պետություններում 10 տարի շահագործված մեքենաներ չեն թողնում ներմուծել, իսկ այստեղ 20-25 տարվա մեքենաներ են ներմուծվում: Բայց սա ժողովրդի հնարքն է, որպեսզի կարողանա գոյատևել: Երբ իշխանությունները չեն կարողանում ինքնաքննադատաբար մոտենալ հարցերին ու անընդհատ ինքնագոհ հայտարարություններ են անում, սա ժողովրդի մեջ առաջացնում է ալերգիկ արձագանք: Ինչպե՞ս կարելի է ամեն անգամ ասել բաներ, որոնք իրականությանը չեն համապատասխանում: Զորօրինակ, ԱԺ ամբիոնից հայտարարվեց, թե մեզ մոտ ՀՆԱ-ն աճել է: Կա պաշտոնական ուսումնասիրություն շուրջ 100 երկրի, որտեղ նշված է, թե որքան է մեկ շնչին բաժին հասնող ՀՆԱ-ն: Սկսվում է 43 հազարից մինչև 2 հազար 200-ից պակաս մեկ շնչին բաժին հասնող ՀՆԱ ունեցող երկրների շարքը: Այդ ցանկում ընդգրկված են և՛ Աֆրիկան, և՛ Եվրոպան, և՛ ԱՄՆ-ը, և՛ հետխորհրդային երկրները, բայց Հայաստանը դրանց մեջ չկա: Իսկ եթե հավատանք այն թվին, որ ներկայացվեց խորհրդարանում՝ 3 հազար 380 դոլար մեկ շնչին, ուրեմն պետք է լինեինք այն սանդղակում, որտեղ են Մավրիտանիան, Սենեգալը, Բանգլադեշը, Ղրղզստանը, Տանզանիան: Այսքանից հետո հարց պետք է տալ` երբ պաշտոնապես հայտարարում եք, որ 30 տոկոս աղքատության մակարդակ կա, չե՞ք մտածում այդ շուրջ 1 մլն մարդու մասին, ինչպե՞ս եք այդպիսի ինքնագոհ հայտարարություններ անում:
-Պարոն Սարգսյան, այսօրվա շարժման ամենամեծ առանձնահատկությունը բազմաթիվ երիտասարդների առկայությունն է: Ինչու՞ են նրանք դուրս եկել փողոց:
-Խելացի երիտասարդը, որ կարողանում է իր ուժերով սովորել և գնահատական ստանալ, տեսնում է, որ իր կողքին նստած է մեկը, «Համերով» գալիս է, գումարով գնահատական ստանում, ու որևէ մեկը չի էլ ասում, թե դու գիտելիք չունես: Իսկ ինքն անգամ տրոլեյբուսի գումար հազիվ է հայթայթում. սա չի կարող նրան չընկճել: Իշխանությունները չեն հասկացել այս նոր գեներացիան: Այդ երիտասարդները ոչ խորհրդային տարիներն են տեսել, ոչ էլ 90-ականները, 2008-ն էլ նրանց համար պատմություն է, քանի որ տասը տարեկան են եղել: Հիմա համացանցի դար է, ինֆորմացիայի բոլոր հնարավորությունները կան, տեսնում են՝ ով ինչ հնարավորություններ ունի ու ինչպես է դրանք դրսևորում: Հեռանկար այստեղ չեն տեսնում, ավելին, հասկանում են, որ իրենց երկրում անհավասար պայմաններում են: Ոչ միայն ուսանողներն են փողոց դուրս եկել, այլև դպրոցականները, որովհետև իրենց ապագան այստեղ չեն տեսնում: Այսօրվա երիտասարդը ազատ է այն կապանքներից, որոնք նախկինում նրան ստիպում էին հլու-հնազանդ նստել ու սպասել: Չկան այդ կապանքները, դրա համար էլ ոտքի են կանգնել:
-Վերջին շրջանում հատկապես ընդդիմադիր գործիչները շատ էին պնդում, թե ժողովուրդն ապատիայի, թմբիրի մեջ է, դժվար է ոտքի հանել: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ այսքան մարդ փողոց դուրս եկավ:
-Իհարկե, թմբիրի մեջ էր, որին նպաստեցին 2015-ի սահմանադրական բարեփոխումների կեղծ գործընթացն ու 2017-ի խորհրդարանական ընտրությունները։ Մենք այդ ընտրությունը համարեցինք 10-հազարանոցների ընտրություն։ Իսկ հիմա ասում են, թե միջազգային կառույցները ճանաչել են այդ ընտրությունները։ Անշուշտ, այս անգամ այնպիսի տեխնոլոգիաներ էին հորինել, որ միջազգային կառույցներն անգամ գլուխ չհանեցին։ Կատարվել էր այն, որ հստակ ցուցակներ կային, և շատ լավ գիտեին, թե 10000 դրամն ինչ դեր է խաղալու։ Բայց քանի որ այդ մարդիկ խիղճ ունեն, գումարը վերցնելուց հետո ընտրել են նրանց։ Չեմ ցանկանում որևէ մեկին վիրավորել, բայց այսօր խորհրդարանում ձևավորվել է անլեզու պատգամավորների խումբ, այսինքն` մարդիկ, որոնց ոչ ոք չի ճանաչում։ Այդ ինչպե՞ս պատահեց, որ այդ պատգամավորները ստացան 30-40 հազար ձայն։ Մարդիկ ինչպե՞ս ճանաչեցին նրանց, նույնիսկ հանդիպում չարեցին, ելույթ չունեցան, որ մարդկանց ցույց տան, ով են, ինչ են իրենցից ներկայացնում։ Այսինքն, այդ 10000 դրամներով ապահովեցիք ձեր 700 հազար ձայների առնվազն կեսը, մնացածը վարչական ռեսուրսն էր, կերակրամանից օգտվողները։ Չկար գաղափարական պայքար, այլընտրանքային ծրագրերի մրցույթ, ու վերջապես, չկար ընտրություն։ Այ, սրա մասին պետք է խոսվի։ Սրանք են նաև այն պատճառները, որ այսօր ժողովրդին փողոց են դուրս բերել։ ՈՒղիղ մեկ տարի մարդը նվաստացած նստած էր տանը, քանի որ իրեն մեղավոր էր զգում այդ 10000 դրամը վերցնելու համար։ Հիմա փորձեցին նրանց այդ վիճակից դուրս բերել, ու ստացվեց։ Ամենաշատն ինձ վրդովեցնում է նաև այն, որ ՀՀԿ-ում էլ կան ճանապարհ անցած, փորձառու, գրագետ մարդիկ, որոնք այս համակարգի գերին են։ Նրանք սպասարկում են ուրիշների անձնական շահերը։ Հենց այդ մարդիկ պետք է հասկանան, որ մենք օր օրի պակասում ենք, մարդկային որակը ևս գնալով ընկնում է։ Այն մարտահրավերները, որոնք այսօր կան, շատ վտանգավոր են։ Մենք նստած ենք վտանգավոր հրաբխի վրա։ Այս ճանապարհով գնալը ինքնասպանություն է, որովհետև հարևանդ մարդկային ռեսուրսներով, ֆինանսապես գերազանցում է քեզ, չունի պետական պարտքի այն չափը, որը մենք ունենք (մեր 7 մլրդ դոլար պետական պարտքի մասին ոչ ոք չխոսեց խորհրդարանում)։ Այս ճանապարհով ու՞ր ենք գնում, չեք ուզում որևէ մեկի պոչը տրորել։ Երբ ճգնաժամեր են լինում, ինչու՞ մեր երկրի հարուստները չեն աղքատանում։ Ինչպե՞ս է ստացվում, որ հենց այդ օրերին նրանք բարեգործություններ են անում, թող տանեն բյուջեի հարկերը վճարեն։
-Եթե այսօրվա շարժման առաջնորդների լեզվով չձևակերպենք բողոքի նպատակը, կարելի՞ է ասել, որ մարդկանց փողոց են դուրս բերել սոցիալական անարդարությունը, ծանր տնտեսական իրավիճակն ու բազում խնդիրների առկայությունը։
-Նրանք «Մերժիր Սերժին» կարգախոսն են ընտրել, բայց դրանով խնդիր չի լուծվում։ Այս համակարգով գնում ենք միայն մեկ ճանապարհով` դեպի անդունդ։ Չի կարող օլիգարխիկ համակարգը թույլ տալ, որ երկիրը զարգանա։ 
-Ո՞րն է այդ համակարգը փոխելու և նոր իշխանություն ձևավորելու ճանապարհը։
-Հայաստանյան ընդդիմությունը բողոքի ալիք է բարձրացրել հետընտրական և նախընտրական շրջանում։ Մի հարցում հանրապետականները ճիշտ են. եթե այս ընդդիմությունն ընդունել է սահմանադրական բարեփոխումների հանրաքվեն և խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքները, այսօր խոսելու տեղ չունի։ Բայց ընդդիմությունն էլ կարող է հակադարձել, որ իշխանություններն էլ բազմաթիվ խոստումներ էին տվել, ինչու՞ չեն կատարել։ Հիմա, երբ դուք չեք կատարել ձեր խոստումները, պարզ է, որ ժողովուրդը դուրս կգա փողոց ու կպահանջի փոփոխություններ։ Դրա անունը կլինի թավշյա հեղափոխություն, թե «Իմ քայլը», այդքան էլ էական չէ։ Այսօրվա վիճակում նաև շատ կարևոր է, թե ինչպես է արձագանքում իշխանությունը բողոքի ցույցերին։ Պետք է էլի՞ ասեն, թե մի քանի հազար մարդ է դուրս եկել փողոց։ Պետք է մե՞կ միլիոն մարդ դուրս գա փողոց, որ ձեզ ջնջի, անցնի, դա՞ եք ուզում, դրա՞ն են տանում ձեր քայլերը։ Կամ ինչպե՞ս կարելի է ասել, թե ժողովրդի անունից կարող է միայն խորհրդարանական մեծամասնությունը խոսել։ ՈՒզում եմ հավատալ, որ սա լեզվի սայթաքում է։ Եթե անգամ դու մեծամասնություն ես, ձեր հաշվարկով 1 մլն 600 հազար մարդ էլ ձեզ ձայն չի տվել, նրա՞նք ովքեր են։ Ձեր կողմնակիցը չեն եղել, հետո՞ ինչ, որ այսօր դուք եք մեծամասնություն։ Եթե մենք 10 կամ 30 հազար մարդու ձայն ենք ներկայացնում, դրանք մեր ժողովուրդը չե՞ն։
-Այսօր երկու կողմն էլ կարծես չեն ուզում միմյանց ընդառաջ գնալ։ Ցուցարարները պահանջում են Սերժ Սարգսյանի հեռացումը, իսկ իշխանությունները երկխոսության չեն գնում։ Ո՞րն է իրավիճակի հանգուցալուծումը։ 
-Քաղաքական գործընթացում կան պարզ ճշմարտություններ. եթե դուրս ես եկել քաղաքական պայքարի, պետք է ունենաս քաղաքական օրակարգ։ Ի՞նչ է նշանակում իշխանափոխություն, ո՞վ պետք է որոշի, ինչպես ենք մեկին մյուսով փոխարինում։ Սրա լավագույն ձևը ընտրություններն են։ Այլ հարց է, թե ինչպես անել, որ հաջորդ ընտրությունը լինի իսկական, դասական ընտրություն, երբ ժողովուրդն ընտրություն կանի ծրագրերի միջև։ Սա քաղաքական օրակարգ է։ Կա ևս մեկ տրամաբանություն. հասարակական ընդվզման այնպիսի ալիք ես բարձրացնում, ներկայացնում քո քաղաքական պահանջները ու պարտադրում իշխանություններին, որ դրանք իրականացնեն։ Ժողովրդի քանակը, որակն այնքան բարձր մակարդակի վրա են, որ իշխանությունն իրոք պարտադրված է գնալու այդ ճանապարհով։ Այս ամբողջի մեջ պետք է լինի նաև քաղաքական ուժերի համաձայնություն։ 
-Ի դեպ, այս շարժումը տարբերվում է նախորդներից նաև այն բանով, որ առաջին ջութակի դերը ստանձնել է միայն Նիկոլ Փաշինյանը, չկան հանրությանը ծանոթ ընդդիմադիր գործիչներ, ինչու՞։
-Նախ` պետք է ասել, որ Փաշինյանի արժանիքն է, որ շարժման սկիզբն ինքն է դրել, նրա հետ անգամ համաձայն չէին իր գործընկերները։ Հիմա հասել է որոշակի արդյունքի, երբ բազմահազարանոց հանրահավաքներ է անցկացնում։ Ոմանք գնացին, քայլեցին, բայց Նիկոլ Փաշինյանն այլևս նրանց կարիքը ինչ-ինչ պատճառներով չունի։ Նա նոր գեներացիա է ուզում։
-Փաշինյանը հայտարարեց նաև, թե հեղափոխական կոմիտեներում լինելու են իր կողքով քայլող երիտասարդները, ոչ մի խոսք չեղավ ընդդիմադիր գործիչների մասին։ 
-Այո, որովհետև ինքը տեսնում է, որ այդ երիտասարդներն են իր կողմից կառավարվող ուժերը։ Չի ցանկանում հին դեմքերին տեսնել իր շուրջը։ Մեր փորձը ցույց է տալիս, որ երբ գաղափարական տարբեր հոսանքների տեր ուժեր են միավորվում, դա դառնում է ժամանակավոր դաշինք։ Օրինակ, մենք` որպես սոցիալ դեմոկրատներ, չէինք կարող նեոլիբերալների հետ մեկ ճամբարում լինել, եթե մեզ չպարտադրեր այն ճղճիմ վիճակը, որ երկրում առկա էր։ «Արդարություն» դաշինքի օրինակով պետք է ասեմ, որ մենք միասնական էինք ընդամենը այդ չորս տարվա ընթացքում։ Նիկոլ Փաշինյանը ձևավորում է միատարր, միաբևեռ շարժում, որտեղ սկզբունքների, գաղափարների տարբերություն առայժմ չկա։ Սա քաղաքական տեխնոլոգիա է, որի արդյունքը դժվար է այսօր կանխորոշել։ Փորձը ցույց է տալիս, որ բազմահազարանոց հանրահավաքները ևս իրավիճակ չեն կարող փոխել, եթե իշխանությունը փոփոխություններին ընդառաջ չգնա։ 
-Սերժ Սարգսյանը, արձագանքելով հասարակական ընդվզմանը, հայտարարեց, թե իրենց համար առաջնային են մարդու իրավունքները, ժողովրդավարությունը, բայց Երևանում խցանումներ առաջացնելը չի կարող համաչափ լինել։ 
-Գուցե համաչափ չէ, բայց պետության ղեկավարը խնդրին պետք է մոտենա այլ կողմից. ինչու՞ է ժողովուրդը դժգոհ իշխանությունից։ Եթե այդ հարցն իրենք իրենց չեն տալիս, ուրեմն չեն կարող երկիր կառավարել կամ կառավարում են այսպես։ Երբ իշխանության համար փողը դարձել է ինքնանպատակ, և դրանով է չափվում մարդու ով լինելը, վերանում են բոլոր հոգևոր արժեքները։
-Որքա՞ն է հավանականությունը, որ իրավիճակը կհանգուցալուծվի բախումներով և ուժի կիրառմամբ։ 
-Փաշինյանը ճիշտ դիրքորոշում է ընտրել, որ թույլ չի տալիս որևէ կոշտ մեթոդ ոստիկանների հետ։ Բայց եթե այսպես երկար շարունակվի, ժողովուրդն իր կողմից, իշխանությունն էլ իր կողմից կլարվի, իսկ թե ծնված կայծից ինչ կբորբոքվի, դժվար է ասել։ Բայց էական մի բան կա. իշխանությունը միշտ պետք է հիշի` մեր հարևանները երազում են, որ մեր երկրում ֆորսմաժորային վիճակ ստեղծվի, և անմիջապես գործի անցնեն։ Ժողովուրդն ամեն ինչում ճիշտ է, նրան չպետք է մեղադրել, այս ամենի հասցեատերը իշխանությունն է, որը պետք է շատ արագ խնդիրները լուծի։ Պարզ խոսեք ժողովրդի հետ և նրանց անհանգստությունները փարատեք։ Չցանկանալով դրսի մարտահրավերների վրա շատ ծանրանալ, միայն հիշեցնեմ Նախիջևանում տիրող իրավիճակը։ Թուրքիան շատ հեշտությամբ «մարսեց» Աֆրինը, ո՞վ նրան ասաց` չոռ։ Այստեղ կարող են այնպիսի շահեր բախվել, որ մենք կկորչենք-կգնանք։ Այսօրվա ներքաղաքական իրավիճակն իշխանությունների համար նախազգուշացում է, նրանք պարտադիր պետք է փոխեն իրենց մտածելակերպը, մոռանան փողի մասին ու զբաղվեն երկրի խնդիրներով, ինչը մինչ այսօր չեն արել։ Մնացածը սին խոսակցություններ են։

 

Զրույցը` 
Ռուզան ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ

Աղբյուրը՝ irates.am

Նկարում պատկերված են այն երկրների անուններն ու դրոշները, որոնք "Լիմայի" նստաշրջանում դատապարտեցին Ամերիկայի օդուժի հարձակումը Սիրիայի վրա:

Բաժին՝ Աշխարհում

Ռուս-ամերիկյան հակասությունները կարող են վերաճել Սիրիայի տարածքում ռազմական բախման: ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը ո՛չ ավել, ո՛չ պակաս հայտարարել է, որ Միացյալ Նահանգները պատրաստվում է հարվածել Սիրիային` այսպես ասած, «խելացի» հրթիռներով: Իսկ Ռուսաստանի Դաշնությունը  զգուշացնում է, որ կոչնչացնի Սիրիայի վրա ընկնող ամերիկյան հրթիռները ու կհարվածի դրանք արձակող կայանները: Ավելին` ՌԴ փոխվարչապետ Դմիտրի Ռագոզինը հիշեցրել է. ««Խելացի» հրթիռներ միայն մենք ունենք: Մենք ունենք նաեւ ՀՕՊ լավագույն համակարգերը»: Գերպայթյունավտանգ այս իրավիճակի մասին էլ «Իրավունքը» զրուցեց Եվրոպա-ասիական հետազոտությունների կենտրոնի տնօրեն, ռուս քաղաքագետ ԱՆԴՐԵՅ ՌՈՒՍԱԿՈՎԻ հետ, որն այս օրերին գտնվում է Երեւանում:

«ՍԻՐԻԱՅՈՒՄ ԻՐԱՎԻՃԱԿԸ ԾԱՆՐ Է»

– Պարոն Ռուսակով, այս իրավիճակում, երբ սիրիական հարցում Միացյալ Նահանգներն ու Ռուսաստանը միմյանց սպառնալիքներ են «շռայլում», ի՞նչ է սպասվում Սիրիայում եւ առհասարակ` տարածաշրջանում:

– Մերձավոր Արեւելքում, իսկապես, բարդ իրավիճակ է ստեղծվել, որում ներքաշված են շատ երկրներ, որոնց հետաքրքրությունները տարբեր են: Բայց ամենացավալին, իհարկե, Սիրիայի պես երկրի համար է, որը քայքայվում է: Դուք այնտեղ հայկական մեծ համայնք ունեք եւ լավ եք հասկանում այն, ինչ նկատի ունեմ: Ճիշտ է, այնտեղ եղան դրական գործողություններ, որով «Իսլամական պետություն» ահաբեկչական խմբավորման «մետաստազները» որոշ առումով չեզոքացվեցին, բայց, միեւնույնն է, այսօր իրավիճակը ծանր է: Ինչպե՞ս կարող է խնդիրը կարգավորվել, պետք է կողմերը համաձայնության գան, ու հարցը լուծվի: Մինչդեռ, ցավոք, հիմա այն հնարավոր չէ, եւ այս վիճակը, դժվար թե, շուտ ավարտվի: Եվ եթե նույնիսկ, ասենք, բոլորի ցանկությամբ` պատերազմն ավարտվի էլ, այնտեղ ողջ երկրի ենթակառուցվածքները, մեղմ ասած, այնպես են վնասվել, որ հեշտ չի լինի «խելքի բերելը»: Ինչ վերաբերում է ռուսական ուժերին եւ ամերիկյան սպառնալիքներին, հիշեցնեմ, որ Սիրիայի իշխանության խնդրանքով է Ռուսաստանն իր ռազմատիեզերական ուժերը տեղակայել այնտեղ: Եվ փաստացի, քայլեր չանելու հնարավորություն էլ չունեինք, որովհետեւ Ռուսաստանում ահաբեկչության թեմային շատ լուրջ են վերաբերվում բոլոր ժամանակներում` սկսած Չեչնիայի դեպքերից: Այս ամենի հանդեպ հիշողությունները դեռ թարմ են, եւ ԻՊ ռադիկալ ուժերի ահաբեկչական  դրսեւորումները կանխելու համար Ռուսաստանը, ուղղակի, չխառնվելու շանս չուներ: Այնպես որ, ամեն գնով պետք է թույլ չտալ, որ այդ ահաբեկչական դրսեւորումները տարածվեն Կովկասում: Ուստի` անխուսափելի էր մեր կողմից Սիրիա մտնելը, եւ ուղղակի հետեւել տեղի ունեցող դեպքերին չէինք կարող: Եվ սա պետք է դաս լինի բոլոր պետություններին, որ խնամքով վերաբերվեն իրենց պետությանը եւ թույլ չտան, որ որեւէ «մետաստազ» մտնի երկրի ներս:

«ՉԵՆ ԼԻՆԻ ԵՎՐՈՊԱԿԱՆ ՓՈՂԵՐ, ԿԼԻՆԵՆ` ՉԻՆԱԿԱՆ»

– Անդրադառնանք նաեւ Արեւմուտքի կողմից Ռուսաստանի նկատմամբ կիրառվող նոր պատժամիջոցներին: Ի՞նչ կերպ այն կանդրադառնա ՌԴ տնտեսության վրա:

– Պատժամիջոցներն ամենեւին էլ տնտեսական խնդիր չեն, այս մասին են վկայում նաեւ Համաշխարհային բանկի տվյալները: Պարզապես, պատժամիջոցներով Ռուսաստանից ցանկանում են պահանջել այն, ինչը չի կարելի: Բայց սա ոչ մի տեղ չտանող ճանապարհ է, որովհետեւ ինչ էլ անեն, Ռուսաստանը հետքայլ չի անի: Հարցը փակված է: Խնդիրն այն է, որ ԱՄՆ-ն, որը տնտեսական հարցեր չունի Ռուսաստանի հետ, Արեւմուտքին դրդում է գնալ այդ պատժամիջոցներին: Մինչդեռ այն առաջին հերթին հարվածում է հենց եվրոպական բիզնեսին, մասնավորապես` գերմանական: Այս պատժամիջոցների հետեւանքով իրենք հարյուրավոր միլիոն դոլարների կորուստներ են ունենում: Բավակակն լուրջ է եվրոպական այն ընկերությունների հարցը, որոնք հանգիստ աշխատում էին ռուսական շուկայում ու միլիարդների եկամուտ ստանում: Իսկ բյուջետային քաղաքականության առումով մեզ վրա այն էական ազդեցություն չի թողնում: Հարցը քաղաքական է, մեր տնտեսական շուկան հարմարվել է այդ պատժամիջոցներին: Վերջիվերջո, չմոռանանք, որ տարբեր պատժամիջոցների տակ են նաեւ այլ երկրներ` Հնդկաստանը, Չինաստանը, բայց այդ պետություններին սա չի խանգարում իրենց ներդրումներն ավելացնել: Այնպես որ, չեն հաղթում նրանք, ովքեր ուժեղ են կամ խելոք, այլ նրանք, ովքեր կարողանում են հարմարվել ստեղծված իրավիճակին: Եթե նրանք հույս ունեն այս պատժամիջոցներով հասնել Ղրիմի հարցում զիջման, ապա լավ է, թե` վատ, բայց այս որոշումն անբեկանելի է: Իսկ տնտեսությանը վտանգ չի սպառնում, որովհետեւ մենք մեր բիզնեսը ուղղել ենք դեպի Արեւելք: Չեն լինի եվրոպական փողեր, կլինեն` չինական: Օրինակ, այսօր Ռուսաստանում տնտեսական լայն համագործակցություն կա նաեւ Սաուդյան Արաբիայի հետ: Ի՞նչն է խնդիրը, որ ռուսական շուկայում չեն լինի լեհական խնձորնե՞ր: Համենայնդեպս, Ձեզ համար ավելի լավ` հիմա այն մենք գնում ենք Հայաստանից: Իսկ հայկական ավանդական կոնյակը թիվ մեկն է մեր սուպերմարկետներում: Ավելին` այսօր մեր սուպերմարկետներում կարելի է գտնել հայկական լավ գինի, որը նախկինում հազվադեպ էր ճարվում:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

 Աղբյուրը՝ iravunk.com լրատվական

 
Բաժին՝ Աշխարհում

«Դա ամբողջ  մարդկության շահերից է բխում, սա այն ոլորտն է, որը կարող է միավորել մեզ», - ասել է ՌԴ նախագահը:

«Այո, դա այդպես է», - պատասխանեց նախագահը: «Ինչպես ձեզ հայտնի է, ծրագիրը իրականացվելու  է մինչեւ 2030 թվականը ... Վերջնական անդրադարձները տեղադրվում են ֆեդերացիայի տիեզերանավերի վրա եւ հետազոտությունն ու զարգացումը շարունակվում է լուսնային ծրագրի համար օգտագործվող գերհզոր հրթիռ կառուցելու համար, ուստի մենք չենք կարող կասկածել կշարունակեն աշխատել եւ իրականացնել այս ծրագիրը:

 «Մի լուսնային զննում կլինի առաջինը, ապա լույսի մոդուլները կբարձրանան, առնվազն այն, ինչ պլաններն են»: Այս գերծանր տիեզերանավի ուսումնասիրությունները ուժի մեջ են լուսնային ծրագրում օգտագործելու համար, ուստի կասկած չի կարող լինել, որ մենք ակտիվորեն աշխատում ենք իրականացնելու այս ծրագիրը: Սկզբում կլինի լուսնային զննություն, այնուհետև, ապա կստեղծվի լուսնի մոդուլներ, այնպես ինչպես պլանավորված է:

Պուտինը, ով հաջորդ տարի նաև պլանավորում է ոչ մարդկային առաքելություն իրականացնել դեպի Մարս մոլորակ, ընդգծել է, որ կշարունակվեն տիրեզերական հետազոտական և զարգացման ծրագրերը չնայած ԱՄՆ-ի կողմից կիրառված պատժամիջոցներին եւ երկու երկրների միջեւ հարաբերությունները դադարեցնելու հարցին:

 «Դա ամբողջ  մարդկության շահերից է բխում, սա այն ոլորտն է, որը կարող է միավորել մեզ», - ասել է ՌԴ նախագահը:

Նախկին Խորհրդային Միությունը ժամանակին առաջատարն էր տիեզերական տեխնոլոգիաների զարգացման մեջ, սակայն այն դադարեցրել է Խորհրդային Միության եւ Ռուսաստանի Դաշնության վաղ շրջանի տնտեսական անկումը: Ռուսաստանում վերջին տնտեսական աճը, ինչպես նաեւ Չինաստանի հետ համագործակցությունը հնարավորություն տվեցին բացել տիեզերական սահմանը:

Ներկայումս Միացյալ Նահանգները ապավինում է Ռուսաստանի տիեզերական գործակալությանը, «Ռոսկոսմոսին», սարքավորումների ու մարդկային տրանսպորտի Միջազգային տիեզերակայանին, սակայն Էլոն Մուսկին SpaceX- ի եւ Boeing- ի կողմից մասնավոր տիեզերական հետազոտությունների աճով պայմանավորված ձգտում է դադարեցնել այս կախվածությունը:

 

Տիեզերագնացության տոնը նշում է 1961 թ. ապրիլի 12-ի, ի պատիվ  խորհրդային առաջին տիեզերագնաց Յուրի Գագարինի:

 

Աղբյուրը` TeleSur լրատվական - https://www.telesurtv.net/english/news/Putin-Russia-Will-Go-To-Moon-Space-Exploration-Can-Unite-Us-20180412-0028.html

 

АрмИнфо. За последние 5 лет ситуация с малым и средним бизнесом в Армении практически не изменилась, доля МСБ в структуре ВВП составляет около 30% на протяжении уже долгих лет, - заявил председатель Союзa отечественных товаропроизводителей  Армении Вазген Сафарян, отвечая на вопрос корреспондента АрмИнфо.  Основной причиной такого положения малого и среднего бизнеса глава Союза назвал отсутствие должного развития промышленного производства.

Тем не менее, на пресс-конференции 10 апреля Сафарян отметил, что МСБ обеспечивают 5- 6% налоговых поступлений в госказну, тогда как годами ранее этот показатель находился на уровне 2-3%. Из зарегистрированных 70 тыс. предприятий малого и среднего бизнеса, число которых с каждым годом снижается, порядка 60% заняты в торговле, сказал он. В этом ключе он подчеркнул, что согласно данным 2017 года 465 предприятий МСБ были объявлены банкротом. <Дело в том, что работа крупных торговых сетей наносит удар малым торговым точкам, киоскам. Например, в России, крупные супермаркеты расположены на достаточно больших расстояниях от жилых комплексов, тем самым предоставляя возможность малым торговым объектам развивать свою деятельность. А у нас  с этой точки зрения ситуация не столь благоприятная>, - подчеркнул он.  <Я придерживаюсь мнения, что государству необходимо ставить акцент на развитии промышленности, в частности, крупных промышленных предприятий  - это заводы <Наирит>, <Ванадзорский химпром> и ряд других. Если бы эти предприятия функционировали, то вокруг них бы сформировались десятки малых и средних контрагентов, в качестве обслуживающей инфраструктуры и поставщиков. Однако учитывая сегодняшние реалии, подавляющее большинство МСБ задействованы в сфере торговли>, - подчеркнул Сафарян.

В этом ключе глава Союза сослался на Германию, где учитывая уровень промышленного развития, доля МСБ в ВВП составляет свыше 50%. <Развитие малого и среднего бизнеса и индустриального производства взаимосвязано. Но в Армении реализовывается недостаточно шагов в этом направлении>, - добавил глава СПП.

На комментарий АрмИнфо касательно продолжительного роста промышленного сектора в Армении, Сафарян отметил, что промышленность в Армении растет преимущественно за счет экспорта производства горно-металлургической отрасли, в частности, медно- молибденового концентрата. <Если бы мы не вывозили столько концентрата, а организовали бы литейное производство на месте и получали бы чистую и рафинированную медь, то она бы служила сырьем для организации внутренней кооперации с точки зрения развития кабельного, электротехнического и других производств. Кроме внутренней кооперации можно было бы развить и внешнюю, в частности с РФ. Так как с Россией по промышленной части мы имеем одну и ту же культуру производства. Поэтому нам будет намного удобнее и выгоднее интегрироваться в российскую экономику или же организовать совместные предприятия, восстанавливать старые связи, создавать новые.  Вот эти все пути может проложить Министерство промышленности и внешней торговли, о необходимости создания которых мы говорили и говорим постоянно. Если образно представить экономику в виде человека, то сельское хозяйство - это ноги, промышленность - это позвоночник, руки - высокие технологии, голова - научные познания. А когда есть проблемы с позвоночником, то  человек, как известно, слаб и уязвим>, - сказал глава Союза.

Кроме того, по мнению Сафаряна, развитию МСБ препятствует постоянно меняющееся налоговое законодательство. У предпринимателей, по словам эксперта, отсутствует доверие к власти и видение развития бизнеса. <Слишком часто меняются условия для функционирования МСБ, постоянно принимаются поправки в законодательство. Если бы ответственные за налоговую политику официально заявили, что тот или иной пункт закона будет неизменен в течение как минимум 10 лет, тогда бы предприниматель развивал бы свой бизнес без каких-либо опасений>, - сказал он.

Отметим, что по данным Нацстатслужбы РА, объем промышленного производства в Армении в 2017г по сравнению с 2016г вырос на 12,6% (против роста на 6,7% годом ранее), составив 1.660 трлн. драмов ($3.4 млрд.). В частности в 2017г по сравнению с 2016г в горнодобывающей промышленности и разработке открытых карьеров зафиксирован рост на 13,9% (против 8,3%-го роста годом ранее) - до 337.7 млрд. драмов.-

ԵՐԵՎԱՆ, 9 ԱՊՐԻԼԻ, ԱՐՄԵՆՊՐԵՍ: Հայաստանի Հանրապետության նորընտիր Նախագահ Արմեն Սարգսյանը ապրիլի 9-ին Ազգային ժողովի հատուկ նիստում երդմամբ ստանձնեց ՀՀ Նախագահի լիազորությունները: Երդման արարողությունից հետո նա հանդես եկավ ելույթով:

«Արմենպրես»-ը ներկայացնում է Նախագահ Արմեն Սարգսյանի ելույթն ամբողջությամբ:

«Վեհափառ Տեր, 
Մեծարգո պարոն Նախագահ և տիկին Սարգսյան, 
Արցախի Հանրապետության մեծարգո Նախագահ, 
Ազգային ժողովի մեծարգո նախագահ և հարգելի պատգամավորներ, 
Մեծարգո վարչապետ, կառավարության հարգելի անդամներ, 
Ձերդ Գերազանցություններ, դիվանագիտական կորպուսի հարգելի ներկայացուցիչներ, 
Թանկագին հայրենակիցներ և հյուրեր, 
Տիկնայք և պարոնայք,

Այսօր ինձ համար մեծ պատիվ է ստանձնելու Հայաստանի Հանրապետության նախագահի բարձր պաշտոնը: Սա վիթխարի պատասխանատվություն է երկրի, ժողովրդի և պատմության առջև:

Այն ինձ մղում է լարել իմ ողջ ուժերն ու եռանդը՝ արդարացնելու համար այն վստահությունը, որ մարտի 2-ին իմ հանդեպ ցուցաբերեց Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովը: Արդարացնելու համար նաև այն հույսերը, որ ինձ հետ կապում են Հայաստանի հասարակության ամենատարբեր շերտերը, մտավորականներից մինչև պարզ քաղաքացիներ, ինչպես նաև Արցախի և Սփյուռքի մեր հայրենակիցները, որոնք սրտացավ և ուշադիր հետևում են Մայր Հայրենիքի ձեռքբերումներին ու մաքառումներին:

Ինձ ուժ է տալիս հավատը: Հավատը մեր երկրի և ժողովրդի ապագայի հանդեպ, 
հավատը Հայաստանի քաղաքացիների և աշխարհով մեկ սփռված մեր քույրերի ու եղբայրների տոկունության, աշխատասիրության ու տաղանդի հանդեպ:

Սիրելի հայրենակիցներ,

Այսօր մենք գտնվում ենք Առաջին Հանրապետության հիմնադրման 100-ամյակի շեմին, և անցում կատարում պետական կառավարման նոր՝ խորհրդարանական համակարգի:
Այսինքն, մի կողմից, ունենք հանրապետական կարգերի 100-ամյա պատմություն, մյուս կողմից, խորհրդանշական կերպով սկսում ենք նոր էջից:


Մեկ դար առաջ, հայ ժողովրդի ծանրագույն կորուստներից հետո, գերմարդկային ջանքեր և սխրանք էր պետք` փրկելու և ապրեցնելու այն փոքրիկ հողակտորը, որը մնացել էր մեր մեծ Հայրենիքից: Ի պատիվ նախորդ սերունդների` թե՛ Առաջին, թե՛ Երկրորդ Հանրապետության օրոք, մեր ժողովուրդը կարողացավ ոչ միայն ոտքի կանգնել, ուղղել մեջքը, այլ նաև արժանապատիվ կերպով ներկայանալ աշխարհին:

Հենց դրա շնորհիվ մեզ՝ մեր ներկա սերնդին, բախտ վիճակվեց ոչ միայն հռչակել Երրորդ Հանրապետությունը, այլև կայացնել մեր Հայրենիքի անկախությունը:
Ամրապնդել մեր ինքնուրույնությունն ու ինքնիշխանությունը: Ստեղծել ամուր և հզոր բանակ:

Հանուն Արցախի մղած հաղթական ազատամարտը մեզ վերադարձրեց մեր ազգային արժանապատվությունը: Այն բարձրացրեց մեր ոգին:

Եվ այսօր, որևէ մեկը թող չկասկածի, որ Հայաստանը և ողջ հայ ժողովուրդը կանգնած է Արցախի թիկունքին ու պայքարելու է նրա արդար իրավունքների համար.

Երեկ, այսօր և վաղը:

Փա՛ռք ու պատի՛վ մեր ժողովրդին և նրա հերոսներին:

Փա՛ռք Հայոց հաղթական բանակին:

Թանկագին բարեկամներ,

Ես մեծապես գնահատում եմ այն վիթխարի աշխատանքը, որ մեր ժողովրդի տոկունության, համբերության և հերոսության շնորհիվ` ու, շատ հաճախ, նաև նրա մեծ զրկանքների գնով, վերջին երեք տասնամյակի ընթացքում կատարվել է Հանրապետության երեք նախագահների՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի ղեկավարությամբ:

Ժամանակն, իհարկե, լիակատար գնահատական կտա մեր անցած ուղուն, սակայն այսօր իսկ կարելի է ամենայն անաչառությամբ և վստահությամբ ասել, որ ԽՍՀՄ փլուզման պայմաններում, Սպիտակի ավերիչ երկրաշարժի, Արցախի գոյամարտի, քայքայված տնտեսության ու շրջափակման պայմաններում, այնուամենայնիվ, մեզ հաջողվել է ստեղծել պետական կուռ համակարգով, բաց հասարակության գաղափարով և համամարդկային արժեքներով առաջնորդվող երկիր: Երկիր, որն, իրավամբ վայելում է համաշխարհային հանրության հարգանքը և վստահելի գործընկերոջ համբավը: Հակառակ դեռևս առկա խնդիրներին, սա պատմական շատ կարևոր ձեռքբերում է:

Հայաստանի անդամակցությունը Եվրասիական տնտեսական միությանը և Եվրոպական միության հետ ստորագրված համապարփակ և ընդլայնված համագործակցության համաձայնագիրը երկրի զարգացման համար նոր հեռանկարներ և հնարավորություններ են բացում: Իսկ կառավարման խորհրդարանական համակարգը լավագույն պայմաններն է ստեղծում դրա համար։ Այս առումով ես ուզում եմ արժանին մատուցել Նախագահ Սերժ Սարգսյանի քաղաքական հեռատեսությանը և պետական գործչի ու կազմակերպչի հմտությանը:

Սիրելի բարեկամներ,

Հայ ժողովրդի հերոսական անցյալն ու փորձը ցույց են տալիս, որ մեր պատմությունն առավելապես ոգու պատմություն է: Առանց այդ ոգու և հավատի, մենք չէինք կարող խոր հնադարից հասնել այսօր, և այդ ընթացքում համաքայլ ընթանալ առաջավոր մարդկության հետ ու մեր նպաստը բերել համաշխարհային առաջընթացին:

Մենք եղել ենք արդի համամարդկային արժեքների ակունքներում՝ սկսած Հին Հռոմի ու Հունաստանի դասական շրջանից, քրիստոնեության ծագումից մինչև մեր օրերը: 
Իրավամբ կարող ենք հպարտանալ, որ ժառանգներն ենք հազարամյակների ընթացքում Հայկական բարձրավանդակի վրա ձևավորված ու կայացած հայկական յուրահատուկ ու ինքնատիպ քաղաքակրթության։

Ժամանակային և տարածական այդ վիթխարի տիրույթներում մենք տարբեր ժողովուրդների հետ համերաշխ համակեցության անգնահատելի ու անանց փորձ ենք ձեռք բերել:

Մեր ողջ պատմությամբ մենք ապացուցել ենք, որ արարող, ստեղծագործող, հաշտ ու խաղաղ ժողովուրդ ենք: 
Ահա թե ինչու, Հայաստանը հետևողականորեն առաջ է տանում բոլոր հակամարտությունները և քաղաքական խնդիրները խաղաղ և բանակցային ճանապարհով լուծելու քաղաքականությունը, Ցեղասպանությունները և մարդկության դեմ գործած այլ հանցագործությունները կանխարգելելու քաղաքականությունը: 
Այն մեծ ողբերգությունը, որը հայ ժողովուրդը կրել է 100 տարի առաջ` Մեծ Եղեռնի տարիներին, զգոնության դաս պետք է լինի բոլորի համար: 
Ուստի, այսօր Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը ինքնանպատակ չէ: Մարդկության դեմ գործած այդ ահավոր ոճրի միջազգային ճանաչումը և դատապարտումը կարևոր քայլ է դրա կրկնությունը որևէ տեղ աշխարհում բացառելու նպատակով:

Սիրելի հայրենակիցներ,

Այսօր մեր երկրի և ողջ ժողովրդի համար առանցքային է մնում Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խաղաղ և բանակցային կարգավորումը: Դրա առաջին երաշխիքը, իհարկե, հզոր Հայաստանը և ամուր Արցախն են: Իրոք, արդարացի լուծման հասնելու և Արցախի ժողովրդի անքակտելի իրավունքները լավագույնս պաշտպանելու համար մենք պետք է շարունակենք կերտել ամուր, տնտեսապես զարգացող ծաղկուն և հզոր Հայաստան:

Հանուն այդպիսի Հայաստանի՝ մենք պետք է ապահովենք մեր քաղաքացու ինքնադրսևորման համար լավագույն միջավայրը: Միասին պետք է հետևողական պայքար մղենք պետական համակարգում, հասարակության մեջ, մեր շրջապատում առկա բոլոր բացասական և արատավոր երևույթների դեմ: Կոռուպցիայից մինչև սոցիալական անարդարություն, անտարբերությունից մինչև անպատասխանատվություն: Այս անզիջում և արդար պայքարում մեզանից յուրաքանչյուրի դերակատարումը անհրաժեշտ է: 
Մենք կհաջողենք, եթե ոչ միայն քննադատենք, այլ նաև լուծումներ առաջարկենք, եթե, ջրբաժաններ ստեղծելու փոխարեն, համախմբվենք և աշխատենք միասին:

Բարեկամներ,

Հանուն համազգային նպատակների իրականացման՝ մեր առաջնահերթություններից պետք է լինի Հայաստան-Արցախ-Սփյուռք միասնության համակողմանի ամրապնդումը և նրա ներուժի առավել արդյունավետ իրացումը:

Մեր ազգային միասնության ամենակարևոր գրավականն ու հենարանը եկեղեցին է, համաշխարհային ազգային մի կառույց, որի շուրջ դարեր ի վեր համախմբվել է մեր ողջ ժողովուրդը։ Պետք է անենք հնարավոր ամեն բան` արհեստական հակասությունների վերացման և մեր հավաքականության իրական ուժի գիտակցման ուղղությամբ։ 
Մշակենք համազգային խնդիրների լուծմանը ծառայող արդյունավետ նոր մեխանիզմներ:

Միացյալ օրակարգ, ընդհանուր պատասխանատվություն և միասնական ջանք: Վստահ եմ` մենք օր առաջ հասնելու ենք այս բանաձևի ընկալմանը ու կենսագործմանը:

Փոքր երկիր՝ համաշխարհային ազգ. սա է մեր էությունը:

Սիրելի հայրենակիցներ,

Հավատ, վստահություն, արդարություն և ամենօրյա բարեխիղճ աշխատանք. այս արժեքներն են, որ կարող են խթանել մեր հասարակության ստեղծագործական ուժերն ու եռանդը: 
Այսօրվա և վաղվա նկատմամբ հավատն ու վստահությունը, տնտեսությունն աշխուժացնելու հստակ տեսլականը և դրա շոշափելի արդյունքները կարող են ոչ միայն խթանել տնտեսական աճը, ներքին և արտաքին ներդրումների հոսքը, այլև արգելակել արտագաղթը, առավել՝ Հայրենիք վերադարձնել մեր հայրենակիցներից շատերին: 
Սակայն, ինչքան էլ գրավիչ և տեսականորեն հիմնավոր լինեն լուսավոր ապագայի խոստումները, մարդիկ ուզում են իրենց առօրյայում այսօր տեսնել դրանց պտուղները: Եվ նրանք իրավացի են:

Աշխարհը, ուր ապրում ենք մենք և ապրելու են մեր երեխաները, փոփոխվում է շատ արագ, վերածվում մրցակցության հսկայական դաշտի: Մենք պետք է դրան պատրաստ լինենք, ներդրումներ անենք գիտության, նոր տեխնոլոգիաների, կրթության ու մշակույթի ոլորտներում։ Կապ հաստատենք աշխարհի լավագույն գիտական, կրթական և հետազոտական կենտրոնների հետ՝ Արևմուտքից Արևելք, Հյուսիսից Հարավ։ Ներգրավենք նոր գաղափարներ, փոխառնենք լավագույն փորձը: Եվ այս ամենի հիման վրա ստեղծենք մեր յուրօրինակ լուծումները և դրանք առաջարկենք աշխարհին:

Վստահ եմ, որ մենք ի վիճակի ենք Հայաստանը դարձնել գրավիչ գործընկեր, նոր տեխնոլոգիաների և լուծումների կամուրջ Արևելքի և Արևմուտքի միջև: Սա' է ապագան։ Վստահեցնում եմ` Հայաստանի, Արցախի և Սփյուռքի մեր երիտասարդներին, որ ես ոչ միայն իբրև երկրի Նախագահ, այլև այդ բնագավառում որոշակի փորձառություն ունեցող մարդ, միշտ լինելու եմ ձեր կողքին:

Սիրելի հայրենակիցներ,

Մենք ապրում ենք հարափոփոխ աշխարհում՝ լի բազմաբնույթ վտանգներով, սպառնալիքներով և մարտահրավերներով: Սակայն մեզ համար այն լեցուն է նաև նոր և գրավիչ հնարավորություններով: Եվ մեզնից է կախված, կարողանալո՞ւ ենք, արդյոք, օգտվել այդ պատմական հնարավորություններից: Մեզնից է կախված, թե 21-րդ դարում ինչպիսի Հայաստան ենք ուզում կերտել: Հայաստան, որն ընդունակ կլինի դիմագրավել դարի մարտահրավերներին և արժանի տեղ գրավել առաջավոր ազգերի շարքում:

Սա, հիրավի, պատմական հնարավորություն է: 21-րդ դարը մտքի դար է, գիտական թռիչքի դար, և դրան համեմատ մենք պետք է կերտենք նոր՝ Երիտասարդ Հայաստան:

Դինամիկ, ճկուն և ստեղծագործ Հայաստան:

Երկիր, որը կմարմնավորի մեր ժողովրդի իմաստությունն ու տաղանդը, կհամապատասխանի բոլորիս իղձերին և կդառնա բոլորիս հպարտության և ոգևորության աղբյուրը:

Հայրենիք՝ աշխարհի բոլոր հայերի համար:

Փա՜ռք Հայաստանի Հանրապետությանը:

Փա՜ռք Արցախին:

Փա՜ռք հայ ժողովրդին:

Աստված պահապա՛ն բոլորիս»: 

 

Բաժին՝ Հայաստանում

"Հայոց Աշխարհ" օրաթերթի թղթակից Գոհար Ավետիսյանը հարցազրույց է վերցրել ՀԱՄԿԿ նախագահ` Վազգեն Սաֆարյանից: Ստորև ներկայացնում ենք հարցազրույցը, որը հրապարակվել է  http://www.haymedia.am կայքում-7.04.2018թ.:

Հայաստանի Առաջադիմական միացյալ կոմունիստական կուսակցության համար կարևոր է ոչ թե ապագա վարչապետի անձը, այլ այն, թե ինչ տնտեսական քաղաքականություն կվարի նա։ Այս մասին ՀայՄեդիա.am-ի հետ զրույցում ասաց ՀԱՄԿԿ անդամ, «Հայրենական ապրանք արտադրողների միության» նախագահ Վազգեն Սաֆարյանը՝ նշելով, որ իրենց պայքարը երբևէ չի եղել անձերի դեմ։ 

«Վարչապետի ընտրության հարցն այսօր մեր տիրույթում չէ, որովհետև մենք չենք կարող ազդել այդ գործընթացի վրա։ Խնդիրը գտնվում է Ազգային ժողովի տիրույթում, քանի որ, ըստ Սահմանադրության, երկիրն արդեն խորհրդարանական է, իսկ խորհրդարանի մեծամասնութունն է Հանրապետական կուսակցությունը, հետևաբար ՀՀԿ-ն էլ իր դաշնակցի հետ ում առաջադրի, նրան էլ կընտրի։ Բայց մեզ համար կարևորն այն չէ, թե ով է վարչապետ կամ նախագահ, մեզ համար կարևոր է, թե նա ինչպիսի տնտեսական քաղաքականություն է իրականացնելու, թե քաղաքական կառավարման համակարգին զուգահեռ փոխվելո՞ւ է արդյոք տնտեսական քաղաքականությունը, այն ավելի արդյունավետ լինելո՞ւ է, թե՞ ոչ։ Մեզ այդ հարցերն են հետաքրքրում»,- ասաց Սաֆարյանը։

Մեր այն հարցին, թե Կոմկուսը ինչպե՞ս է վերաբերում այն քաղաքական ուժերի գործելաոճին, ովքեր փորձում են փողոցային պայքարի և հանրահավաքների միջոցով ազդել վարչապետի ընտրության վրա, Վազգեն Սաֆարյանը պատասխանեց. «Այդ քաղաքական ուժերը անձի դեմ են պայքարում, այլ ոչ տնտեսական քաղաքականության համար։ Մենք այդ ընդդիմադիրների հետ ընդհանուր ճանապարհ չունենք անցնելու, որովհետև մենք ոչ գաղափարապես ենք նրանց հետ ընդհանարություններ տեսնում, ոչ էլ պայքարի մոտեցումների մեջ»։

Ինչ վերաբերում է Սերժ Սարգսյանի հավանական թեկնածությանը վարչապետի պաշտոնում և որպես վարչապետ նրա հետ համագործակցության ստեղծմանը, մեր զրուցակիցը նշեց, որ Սարգսյանի՝ նախագահության տասը տարիների ընթացքում առիթներ է ունեցել հանդիպել նրա հետ՝ Հանրային խորհրդի և «Հայրենական ապրանք արտադրողների միության» շրջանակներում և բարձրացնել տնտեսական ու սոցիալական հարցեր։

«Վերջին հանդիպմանն էլ ես նախագահին հարց ուղղեցի, թե ինչո՞ւ չի ստեղծվում Արդյունաբերության և արտաքին առևտրի նախարարություն, եթե ԵԱՏՄ անդամ ենք, և միության անդամ մյուս երկրներում կան այդպիսի նախարարույթուններ։ Ես համոզմունք հայտնեցի, որ ունենալով այդ նախարարությունը և մեծացնելով մոդերացիոն կապերը, կարող ենք արդյունաբերությունը պահել ոչ թե ՀՆԱ-ի 17-18 տոկոսի սահմանեներում, այլ ավելացնել ու հասցնել մինչև 50 տոկոսի։ Մենք այդ մոտեցումների ջատագովն ենք, և դա ասել ենք նախագահին։ Մեր ասածերն ինչ-որ չափով ընկալվել և ընդունվել են։ Դեռևս 2011-ի կառավարությունը ընդունեց «Արդյունաբերության զարգացման հայեցակարգ», իսկ պետական բյուջեից միջոցներ հատկացրին արդյունաբերության արտահանման ուղղված հատվածին տրվելիք պետական վարկերի սուբսիդավորման համար։ Սա մենք դրական քայլ ենք համարում և կարծում, որ այդ միտումը պետք է պահպանվի։ Մենք խնդիր ենք դնում նաև սոցիալական խնդիրները բարձրացնել, և ով կկարողանա ռեալ քայլեր անել սոցիալական խոցերը բուժելու և վերացնելու ուղղությամբ, մենք այդպիսի քաղաքականություն իրականացնողներին պաշտպանելու ենք և կանգնելու նրա կողքին»,- ամփոփեց մեր զրուցակիցը։

Գոհար Ավետիսյան

Քաղաքական ու հասարակական հարցերի մասին վիճելիս շատ ենք լսում աջերի ու ձախերի մասին: Սա ընդհանուր մի հասկացողություն է և ապացուցված է, որ ձախերը միշտ պաշտպանում են այն տնտեսական ու քաղաքական մոտեցումները, որոնք բխում են աշխատավորների շահերից, իսկ աջերը իրենց շահերից ելնելով միշտ դեմ են եղել ու դեմ են լինելու նման մոտեցումներին, նրանք պաշտպանում են այն քաղաքականությունները, որոնք ապահովում են դասակարգային հասարակությունը և ահռելի տարբերությունը, հատկապես մեր փոքրիկ Հայաստանում: Դա պարզ նկատվում է նրանց ընտրական կամ կուսակցական ծրագրերում:
Իհարկե ժողովրդի մոտ աջերը միշտ աշխատում են իրենց ժողովրդական ձևացնել՝ կատարելով որոշ բարեգործական աշխատանքներ և օգնել փոքր թվով աղքատների: Մեծահարուստները ցանկանում են միշտ, որ հասարակ ժողովուրդը ենթարկվի իրենց և ընդունի, որ ժողովրդի միջև նյութական տարբերությունը և անարդար հարստության բաժանումը սովորական երևույթ է և երբեմն էլ ուզում են հավատացնել, որ դա Աստվածային մի ձև է, որը պետք է պահպանվի: Նրանք միշտ շեշտում են, որ մարդիկ չեն կարող հավասար լինել, որովհետև մարդիկ տարբեր են ըստ իրենց կարողությունների ու հնարավորությունների: Այո, դա ճիշտ է ու ձախերն էլ դա ընդունում են, բայց աջերը երբեք չեն խոսում, որ այդ տարբերության չափը որքան պետք է լինի: Եթե այդ տարբերության չափը լինի 1-5-ի հարաբերության, հնարավոր է ասել, որ արդարությանը ավելի մոտ ենք կանգնած, սակայն երբ մարդկանց եկամուտների տարբերությունը 1-400-ի հարաբերությամբ լինի, արդեն նման հասարակությունում, ինչպիսին է մեր Հայաստանը, տնտեսական արդարության մասին խոսելը անիմաստ է: Աջերը կարողացել են մեծահարուստների շահերը պաշտպանելու օրենքներ մտցնել տնտեսական համակարգում և ստիպել են խուսափել իշխանությանը՝ հասրակության հիմնական պահանջները բավարարելուց՝ բնակարան, աշխատանք, անվճար կրթություն և առողջապահություն:
Եթե մեր հասարակությունը իրազեկ լինի նման փաստացի իրականություններից, երբեք կողմ չի կանգնի իր շահերի դեմ քաղաքականություն առաջ տանող կուսակցություններին, խմբերին կամ անհատներին: Առաջադեմ մտավորականների ու ձախ հոսանքների պարտականությունն է, որ կարողանան այս պարզ իրողությունը տարածել ժողովրդի մեջ:


Վարդան Ղազարյան
Թեհրան 2018թ.

Հարցումն անցկացվել է փետրվարի 22-ից մինչեւ մարտի 10-ը:

Լատինական Ամերիկայի աշխարհաքաղաքական ռազմավարական կենտրոնը CELAG- ը պատրաստել է Կոլոմբիայում կայացած նախագահական ընտրությունների վերաբերյալ երկրորդ քանակական հարցումների անցկացումը, որի առաջին փուլը նախատեսված է մայիսի 27-ին: Այս նոր աշխատանքը բացի նաեւ փետրվարի 28-ին հրապարակված առաջին հետազոտության եւ որակական հարցումների, հրատարակվել է մարտի 21-ին: Երեք փաստաթղթերը կարելի է ուսումնասիրել CELAG- ի կայքում (www.celag.org):

 CELAG Leandro Caruso- ի Հասարակական կարծիքի տարածքի համակարգողի գլխավորած ուսումնասիրությունը բաղկացած է եղել 2500 դեմ առ դեմ հարցազրույցներից, որոնք արտահայտվել են քվեարկության պատրաստակամության մասին: Այսինքն, այն մերժվել է բոլոր այն մարդկանց կողմից, ովքեր չեն բացատրել ընտրելու իրավունքի իրականացման իրենց մտադրությունը կամ կասկածներ են հայտնել դրա մասին:

Ընտրվել է երկրի 32 գերատեսչություններից 20-ը, որը ներկայացնում է ընտրական մարդահամարի 92% -ը եւ այդ 20 գերատեսչությունների շարքում ամենից կարեւոր քաղաքն է ընտրվել, այսպիսով ընդգրկելով մարդահամարի 77% -ը: Խախտումի շեմը տատանվում է +/- 1% -ից +/- 2.8% -ին եւ վստահության միջակայքը 95% է: Հոդվածն ամբողջությամբ անգլերեն`  TeleSur լրատվական կայքում https://www.telesurtv.net/english/news/Colombia-Presidential-Elections-2018-Second-Opinion-Survey-20180402-0024.html

Colombia: Presidential Elections 2018 Second Opinion Survey

 

The survey was conducted between February 22 and March 10.

The Latin American Geopolitical Strategic Center CELAG has prepared its second quantitative opinion survey on the presidential elections in Colombia, whose first round is scheduled for next May 27. This new work is in addition to the first survey published on February 28 and the qualitative opinion survey published on March 21. The three documents can be consulted on the CELAG website (www.celag.org).

The study, led by the coordinator of the Public Opinion Area of CELAG Leandro Caruso, consisted of 2,500 face-to-face interviews with people who expressed their willingness to vote. That is to say, it was rejected by all the people who did not explain their intention to exercise the right to vote or showed doubts about it.

Related:
 Colombia Evaluates New Ceasefire with ELN

Likewise, 20 of the 32 departments of the country were selected, which represents 92% of the electoral census and among these 20 departments, the most important city of each was chosen, thus covering 77% of the census. The margin of error ranges from +/- 1% to +/- 2.8% and the confidence interval is 95%.

One conclusion is that there is a greater interest towards the elections with respect to the February survey. Then only 35% of the people who expressed their intention to vote showed an approximate knowledge of the date of the elections, this percentage now amounts to 62%.

The increase in interest is evident in a greater knowledge of all the candidates. Within this increase is included Ivan Duque, who goes from 40% of knowledge of his candidacy in February to 67%, and Gustavo Petro, who experienced an increase of 71% to 88%.

The vote begins to reconfigure itself around fewer and fewer candidates. In this way, Iván Duque and Gustavo Petro concentrate the highest voting intention indexes and increase their percentages with respect to February. The percentage of undecided persons decreased from 12% to 4.8%.

In this sense, Gustavo Petro experienced a very significant increase in intention to vote, going from 17.6% to 22.9%, placing himself as the candidate who would receive the most support from the electorate. On the other hand, Iván Duque presents an intention of vote of 18%

One of the most significant changes in the survey is the replacement of the candidate with the highest expectation of success. In February, Germán Vargas Lleras occupied the first place in the question "Who do you think will win?" (Regardless of whether the respondent voted or not) with 24.9%. In the March measurement, this percentage drops to 16.6% and places him in third place.

Now, Gustavo Petro is the candidate with the most options to win in the perception of the electorate, regardless of the voting preference of each respondent. The former mayor of Bogotá stands at 28.1%, compared to 13% in February, which is a 15 point increase. Iván Duque, with 18%, would be placed in the second position in this indicator, increasing by 9 points its percentage of a month ago (9.5%).

Ակտիվիստ եւ քաղաքական գործիչը կառավարական մի քանի պաշտոններ է զբաղեցրել եւ ղեկավարել Աֆրիկյան ազգային կոնգրեսի Կանանց լիգան:

Մարիխիզելա-Մանդելան ամուսնու ազատազրկման մեջ գտնվելու 27  տարիներին անխոնջ պայքար է մղել նրա ազատ արձակման և սեւամորթ աֆրիկացիների իրավունքների  պաշտպանության համար:

Նա ծնվել է 1936 թ. սեպտեմբերի 26-ին,  Արեւելյան Կապավան նահանգի Բիլանա քաղաքում, Մադիքիզելա-Մանդելան քաղաքականությամբ զբաղվել է վաղ տարիքում, բուժհիմնարկում որպես սոցիալական աշխատող:

Նա մի անգամ ասել է, - «Ես սկսեցի հասկանալ, թե որքան վտանգավոր է մեծամասնության համար ապրել սոցիալական անհավասարության և իշխանության կողմից տարվող ապարտեիդի քաղաքականության հետևանքով ստեղծված աղքատության պայմաններում»: Նյութն ամբողջությամբ անգլերեն` TeleSur լրատվական https://www.telesurtv.net/english/news/South-Africa-Anti-apartheid-Activist-Winnie-Mandela-Dies-at-81-20180402-0005.html?utm_source=planisys&utm_medium=NewsletterIngles&utm_campaign=NewsletterIngles&utm_content=18

 

South Africa: Anti-apartheid Activist Winnie Mandela Dies at 81

 

The activist and politician had held several government positions and headed the African National Congress Women's League.

South Africa's Winnie Madikizela-Mandela, an anti-apartheid stalwart and wife to Nelson Mandela when he was imprisoned on Robben Island, died Monday, her personal assistant Zodwa Zwane said. She was 81.

During her husband's 27-year incarceration, Madikizela-Mandela campaigned tirelessly for his release and for the rights of black South Africans, suffering years of detention, banishment and arrest by the white authorities.

She remained steadfast and unbowed throughout, emerging to punch the air triumphantly in the clenched-fist salute of black power as she walked hand-in-hand with Mandela out of Cape Town's Victor Vester prison on Feb. 11, 1990.

For husband and wife, it was a crowning moment that led four years later to the end of centuries of white domination when Mandela became South Africa's first black president.

Born on Sept. 26, 1936, in Bizana, Eastern Cape province, Madikizela-Mandela became politicized at an early age in her job as a hospital social worker.

"I started to realize the abject poverty under which most people were forced to live, the appalling conditions created by the inequalities of the system," she once said.

Strikingly attractive and with a steely air - her given name, Nomzamo, means 'one who strives' - the 22-year-old Winnie caught the eye of Mandela at a Soweto bus-stop in 1957, starting a whirlwind romance that led to their marriage a year later.

But with husband and wife pouring their energies into the fight against apartheid, the relationship struggled before being torn apart after six years when Mandela was arrested and sentenced to life in prison.

Madikizela-Mandela later described her marriage as a sham and the birth of their two daughters, Zindzi and Zenani, as "quite coincidental" to her one true love - the struggle against white rule. "I was married to the ANC. It was the best marriage I ever had," she often said.

Graca Machel, who stepped into her shoes as South Africa's first lady when she married Mandela in 1998, paid tribute to her predecessor in the years after her union.

"It's unfortunate that in our lives we don't interact very easily but I want to state very clearly that Winnie is my hero. Winnie is someone I respect highly," Machel once said.

 

 

 

Բաժին՝ Կանայք
Էջ 2, 3-ից

ՍՈՑԻԱԼԻԶՄ .AM

 

Հայաստանի Հանրապետություն
ք. Երևան,
(+37410)
E-mail: info@socialism.am

Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը socialism.am-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցումն առանց socialism.am-ին հղման արգելվում է: Գովազդների բովանդակության և մամուլի տեսության համար կայքը պատասխանատվություն չի կրում: