Արխիվ Հունվարի 2018 - ՍՈՑԻԱԼԻԶՄ.am

2017-ի աշխատանքն է ամփոփել Հանրային խորհրդի ֆինանսատնտեսական եվ բյուջետային հանձնաժողովը: Առաջնային խնդիրը եղել է հարկային նոր օրենսգրքի նախագիծը: 2017-ին քննարկված հարցերի ցանկում են եղել Նաիրիտի վերագործարկման հարցը, նաեվ քաղաքային տրանսպորտի արդյունավետության բարձրացումը:

Բաժին՝ Հայաստանում
The man’s right to “pester” a woman was an essential part of sexual freedom, they said, describing the campaign as “puritanism”.

Actress Catherine Deneuve and 99 other French women complained Tuesday about a so-called backlash against men following the Harvey Weinstein scandal, claiming the #Metoo campaign against sexual harassment amounted to “puritanism” and was fueled by a “hatred of men.”

“This urge to send men to the slaughterhouse, instead of helping women be more autonomous, helps the enemies of sexual freedom,” the 100 women, including 74-year old Deneuve, one of France’s most famous screen stars, said in a column published by Le Monde daily.

"Rape is a crime, but trying to seduce someone, even persistently or cack-handedly, is not — nor is being gentlemanly a macho attack," said the letter.

In the aftermath of accusations against the U.S. movie producer, millions of women took to social media to share their stories of being sexually harassed or assaulted, using the #Metoo hashtag worldwide or #SquealOnYourPig (#balancetonporc) in France.

Deneuve sparked an outcry last March for her fulsome support of French-based director Roman Polanski, who is still wanted in the United States for the statutory rape of a 13-year-old girl in 1977.

While his victim Samantha Geimer wants the case dropped so she can get on with her life, Deneuve told French television that "she always found the word 'rape' excessive" in the circumstances.

The French broadcasting watchdog later called her comments "retrograde".

In late October, protesters in Paris disrupted the opening of a retrospective of Roman Polanski’s work following new rape allegations against the French-Polish film director.

But for Deneuve and the other signatories of the letter, including writers and journalists, this went too far.

“This vigilante (online) justice has punished men in their jobs, forced some to resign, when all they did was touch a knee, try to steal a kiss, talk about ‘intimate’ matters in a work dinner,” they wrote.

“We defend a right to pester, which is vital to sexual freedom,” they said.

 

 

Բաժին՝ Կանայք
ՎԱՐԴԱՆ ՄԱՏԹԷՈՍԵԱՆ

 

Բազմաթիւ հետաքրքրաշարժ նիւթերու շարքին, վերջերս բանասէր Արծուի Բախչինեանը ընթերցողի ուշադրութեան յանձնած էր ճազի առաջին հայ մեկնաբանի՝ Կրեկորի (Գրիգոր Քէլէկեանի, 1897-1971) իւրայատուկ կենսագրութիւնը: Օրին, այդ յօդուածին հետեւեալ տողերը մեր հետազօտական «ախորժակը» սրած էին.
«1930-ին նրա անունը կապուել է մի խորհրդաւոր աւտովթարի պատմութեան հետ, ուստիեւ երաժիշտը մեկնել է Հարաւային Ամերիկա՝ խուսափելու համար բանտարկութիւնից: Նրա հեռանալուց յետոյ նախկին գրեգորեանները կազմել են նոր նուագախումբ՝ Ալէն Ռոմանի եւ Անդրէ Էքեանի ղեկավարության ներքոյ:
Հաստատուելով Արգենտինայումՙ Քէլէկեանը շարունակել է երաժշտական գործունէութիւնը, կատարել ձայնագրութիւններ Բուէնոս Այրէսում» (1):
1930-1932 թուականներուն Արժանթինի հետ կապը պատճառ դարձաւ, որ այդ բացը փորձէինք լրացնել: Այսպէս, բացայայտ դարձաւ, որ Գրիգոր Քէլէկեանը սերտ յարաբերութիւններու մէջ եղած էր արժանթինեան թանկոյի (ու ընդհանրապէս՝ Արժանթինի) առասպելական դէմք հանդիսացող երգիչ Գարլոս Կարտէլի (1895-1935) հետ՝ թէ՛ Ֆրանսայի եւ թէ՛ այնուհետեւ Պուէնոս Այրէսի մէջ:
 

Քէլէկեան ու Կարտէլ զիրար ճանչցած էին Փարիզի մէջ, հաւանաբար 1929-ին: Նոյն թուականի վերջաւորութեան, արժանթինցի երգիչը եւ Grégor et ses Grégoriens նուագախումբը համատեղ ելոյթ կ՚ունենային Նիսի մէջ (2): Հոկտեմբեր 1930-ին Քէլէկեան եւ իր նուագախումբը կը վերադառնային Հարաւային Ամերիկա կատարուած «յաղթական շրջապտոյտ»է մը, որուն մասին որեւէ մանրամասնութիւն չունինք, եւ Փարիզի «Օլիմփիա» թատերասրահին մէջ 14 օր տոմսակներու վաճառքի մրցանիշը կոտրելէ ետք, շրջապտոյտի կ՚ելլէին Ֆրանսայի տարածքին՝ Դեկտեմբեր 17-ին Նիսի համբաւաւոր Palais de la Mediterranée ին մէջ իր ելոյթները սկսելէ առաջ (3):

Մեր ենթադրութեամբ, վերոյիշեալ ինքնաշարժի արկածը պատճառ եղած պէտք է ըլլայ, որ Քէլէկեան ընդունէր Արժանթին մեկնելու Կարտէլի հրաւէրը (4): Ասիկա տեղի ունեցած է Յունուար-Փետրուար 1931-էն ետք, երբ կը յիշուի երկու արուեստագէտներուն համատեղ ելոյթները Palais de la Mediterranée-ի մէջ (5):
Օգոստոս 1931-ին, Կարտէլ Եւրոպայէն կը վերադառնար Պուէնոս Այրէս: Քէլէկեան Jazz Gregor անունով ութ հոգինոց նուագախումբ մը կազմած ու բազմաթիւ ելոյթներ ունեցած էՙ ընկերանալով հռչակաւոր երգիչինՙ թէ՛ Պուէնոս Այրէսի եւ թէ՛ Մոնթէվիտէոյի մէջ (6): Կարտէլն ու նուագախումբը վերոյիշեալ ձայնագրութիւնները կատարած են Սեպտեմբեր 1931-ին: Չորս ֆրանսերէն երգերուն ձայնապնակները Nacional-Odeon մակնիշով նոյն տարին թողարկուած են Փարիզի մէջ: Քէլէկեան հեղինակած է այդ երգերէն երկուքին երաժշտութիւնըՙ «Տիկին, դուք էք» (Madame, c'est vous) եւ «Ես քեզի պիտի ըսեմ» (Je te dirai), որոնցմէ առաջինը համահեղինակուած է հետագային Էտիթ Փիաֆի կողմէ նախասիրուած յօրինող Միշէլ Էմէրի հետ: Ի դէպ, հայազգի հեղինակին անունը գրուած է Gregor Kalikian ձեւով:
Անշուշտ, այդ երգերը թանկոյի սեռին չէին պատկաներ. Կարտէլ, որ արդէն 1920-ական թուականներէն Ֆրանսայի ու Միացեալ Նահանգներու մէջ հանրածանօթ դէմք դարձած էր, նաեւ ճազի եւ ֆոքսթրոթի մեծ թիւով մեկնաբանութիւններ ու ձայնագրութիւններ կատարած է:
1931-ին, Կրեկորը նաեւ համահեղինակած է «Կախարդանք» (Embrujo) խորագրով թանկոյի երգի մը երաժշտութիւնը՝ Ֆրանսիսկօ Օրեֆիչէի հետ: Կարտէլ անմիջապէս երգած ու ապա ձայնագրած է այդ երգը, բայց ձայնագրութիւնը հաւնած չէ եւ զայն ոչնչացնել տուած է հոկտեմբեր 1931-ին Եւրոպա ճամբորդելէ առաջ՝ վերստին ձայնագրելու յոյսով իր վերադարձէն ետք, ինչ որ երբեք չէ պատահած: Անոր խօսքերուն հեղինակը՝ Օսվալտօ Սոսա Գորտերօ, հարցազրոյց մը ունեցած է Քէլէկեանի հետ «La canciցn moderna» հանդէսի Սեպտեմբեր 1931-ի թիւին մէջ: Կարտէլի բարեկամ ըլլալով հանդերձ, ըսած է ֆրանսահայ արուեստագէտը, ան իր կարծիքները տուած է որպէս պարզ հանդիսատես. «Ըսել, թէ Գարլոս Կարտէլը թանկոյի մեծագոյն մեկնաբանն է՝ աններելի կրկնութիւն մը պիտի ըլլար: Ասիկա այնքան տարրական է այստեղ, որքան Փարիզի, Լոնտոնի կամ Մատրիտի մէջ: Կարտէլ, այդ առումով, պարզապէս աննման է, ինչպէս նաեւ այն առումով, որուն մասին պիտի խօսիմ. միջազգային երգիչ եւ արժանթինեան ֆոլքլորի դեսպան արտասահմանի մէջ»:
Կարտէլ, ի դէպ, արժանթինեան մամուլին մէջ քննադատուած էր ֆրանսական երգերու մեկնաբանութեան համարՙ Եւրոպայի վերջին շրջապտոյտին ժամանակ, ինչ որ Քէլէկեան «միտումնաւոր արշաւ» համարած է.
«Այս կարծիքը չեմ բաժներ, որովհետեւ անհիմն կը նկատեմ: Կրնար դատապարտուիլ, եթէ արժանթինեան թանկոներու ֆրանսերէն տարբերակներ երգած ըլլար: Բայց Կարտէլ գիտցած է ընտրել գեղեցիկ ու վաւերական փարիզեան ռոմանսներ, ձգտելով, ինչպէս ինծի յայտնի է, իր արուեստին անհրաժեշտ ծաւալում տալՙ միջազգային երգիչի մակարդակը նուաճելու համար: Ասիկա արդար ձգտում մըն է, քանի որ Կարտէլ կը հասկնայ, թէ այլեւս ընելիք չունի թանկոյի փոքրիկ կալուածին մէջ, եւ տրամաբանական մտահոգութիւն մը ցոյց տալով, կը ջանայ լրացնել իր հմտութիւնը նոր ուղիներու որոնումով: Արժանթինցիները պէտք է հպարտ ըլլան, քանի որ Գարլիթոս [Գարլոս անունին նուազականը. Վ.Մ.] այսպէսով կը դառնայ այս երկրի ամենէն արդիւնաւէտ դեսպանը արտասահմանի մէջ»:
Գովասանքով արտայայտուելէ ետք Ֆրանսայի տարբեր քաղաքներու մէջ Կարտէլի յաղթական շրջապտոյտին եւ անոր «նախանձելի ժողովրդականութեան» մասին, Քէլէկեան յայտնած է հետեւեալը վերջինիս Նիսի ելոյթներուն մասին.
«Նի՛ս: Ո՜հ, Նիս...: Նիսը աստուածաշնչական դրախտն է ինծի համար: Կը կարծեմ, որ նոյնը պէտք է ըլլայ նաեւ Գարլիթոսի համար... որովհետեւ հոն կատարած է իր սխրանքներէն ամենէն ողիմպիականը՝ ամբողջ Ֆրանսայի ամենէն ամրափակ եւ sui generis միջավայրին բռնի նուաճումը: Քոթ տ՚Ազիւրի այդ ընտիր եւ աշխարհաքաղաքացի ընկերութիւնը, որ միայն մատներով հաշուող բացառութիւններու մատչելի է, բարեկամական ու անմոռանալի ընդունելութիւն մը պարգեւեց Կարտէլին:
Կը կարծեմ, որ Palais de la Mediterranée-ի մակարդակի գազինոյի մը մէջ ելոյթ ունենալը ինքզինք գնահատող ոեւէ արուեստագէտի ձգտումը պէտք է գոհացնէ: Հոն կուռքերը կը սրբագործուին կամ կը տապալին:
Գարլիթոս Կարտէլ ու ես հոն երկու ամիս ելոյթ ունեցած ենք: Երկու ամիսներ, որոնց հմայքը երբեք պիտի չկարենամ մոռնալ:
Մեզ կը կոչէին ճազի եւ թանկոյի արքաները: Ո՜հ, Նիս...: Ներեցէք, բարեկամներ, ասիկա պէտք չէ ըսէի: Կարտէլի մասին կը խօսէինք: Իմ պարագաս ուրիշ խնդիր է»:
Նիսի մէջ, Կարտէլ ամենամեծ ծափահարութիւնները ստացաւ՝ ֆրանսական երգեր մեկնաբանելով: Այս շարժուձեւը, որ անոր պարագային պարգեւներ փոխհատուցելու ասպետական ձեւ մըն էր, այդ մարդոց աչքին աննկատ չանցաւ: Այնուհետեւ, Ֆրանսա շահած է իր երգերուն նոր ու որակեալ մշակ մը, իսկ Արժանթինը՝ արժանաւոր ներկայացուցիչ մը, որ հին Եւրոպայէն կ՚երթայ՝ հեռաւոր հայրենիքի ոգին ցանելով»:
Բաղդատական մը ընելով նշանաւոր ֆրանսացի շանսոնիէ Մօրիս Շըվալիէի հետ, Քէլէկեան դիտել տուած էր, որ Կարտէլ «իր կողմէ լայն պայմաններու տէր է՝ անոր հաւասարելու, քանի որ իբրեւ ֆրանսական երգերու մեկնաբան, իմ կարծիքով, ան կը գերադասէ Շըվալիէի անգլերէն երգերու մեկնաբանութիւնը»: Իսկ հարցազրոյցի վերջաւորութեան, թոյլ տուած է ակնարկութիւն մը իր անձնական վիճակին. «Վերջացնելու համար, արտայայտեցէք իմ զգացած ուրախութիւնսՙ Գարլիթոսի հետ հին բարեկամութիւնս վերսկսելու համար, հոս, այն գեղեցիկ երկրին մէջ, որ այնքան սիրալիր ընդունելութիւն մը կու տայ ինծի՝ իմ գեղարուեստական ասպարէզի այս դժուար պահերուն » (ընդգծումը մերն է. Վ.Մ.) (7):
Գրիգոր Քէլէկեանի արժանթինեան հետագայ գործունէութեան մասին այլ տուեալներ չկրցանք գտնել: Որեւէ հետք չկայ, թէ Կարտէլի հետ համագործակցութիւնը շարունակուած ըլլայ մինչեւ 1935, երբ արժանթինցի նշանաւոր երգիչըՙ իր փառքի գագաթնակէտին, զոհ կ՚երթար օդանաւային աղէտի մը Մետելինի մէջ (Գոլոմպիա), 40 տարեկանին: Քէլէկեան թերեւս 1932-ի վերջաւորութեան կամ 1933-ի սկիզբներուն վերստին Ատլանտեանը անցած է: Արդարեւ, փարիզահայ մամուլը արձագանգ եղած է անոր մէկ ելոյթինՙ համայնքային ձեռնարկի մը ընթացքին, ինչ որ ըստ երեւոյթին հազուադէպ պարագայ մը եղած է: 4 Փետրուար 1933-ին, Փարիզի Աղքատախնամ Ընկերակցութիւնը կը կազմակերպէր իր տարեկան մեծ պարահանդէսը, որուն գովազդները՝ «Յառաջ»-ի եւ «Ապագայ»-ի մէջ, ի շարս այլոց կը յիշէին.
«Հայ մեծ արուեստագէտ ԿՐԷԿՕՐ ԵՒ ԻՐ «ԿՐԷԿՕՐԻԷՆ»ՆԵՐԸ իրենց Փարիզ վերադարձին առթիւ կ՚երեւին իրենց բեմական նիւմէյրօին մէջ եւ կը նուագեն մինչեւ լոյս» :
Պարահանդէսը ծանուցող գրութիւն մը կը յիշէր, որ «հայ մեծատաղանդ արուեստագէտը Կրեկոռ, որ 15 հոգինոց նուագախումբով Հարաւային Ամերիկայէն կը վերադառնայ, պիտի մասնակցի այս հանդէսին անոր ամբողջ տեւողութեան ընթացքին» (8): Անշուշտ, արժանթինեան նուագախումբը անոր հետ չէր եկած (թերեւս անդամներէն մէկը կամ միւսը), այլ նախկին նուագախումբը, հաւանաբար տարբեր անդամներով, պարզապէս վերակազմուած էր (սկզբնական կազմը 12 հոգիէ բաղկացած էր): Անստորագիր թղթակցութիւն մը հետեւեալ նկարագրութիւնը կու տար «Ապագայ»-ի մէջ.
«Երեկոյթին գլուխն էին Կրէկօր եւ իր խումբը, որոնք Բամբ որոտանի եւ Մարսէյեէզի կտորներէն վերջ, ֆանթէզի եւ պարերու եղանակներով շարունակեցին նուագել մինչեւ առաւօտ: Հայազգի մաէսթրօ Կրէկօր (Քէլէկեան) մեծ արուեստագէտ մըն է՝ գնահատուած միջազգային գեղարուեստի բարձր շրջանակներէն, որ միեւնոյն ժամանակ իր ժողովրդասիրութեան ապացոյցը տուաւ ամերիկեան աճուրդի մը առատաձեռն մասնակցութեամբ եւ ունեցաւ Շիլթեանի նաթիւր մօրթ մէկ իւղաներկը՝ նուէր Պ. Պօղոս Էսմէրեանէ» (9):
Արդեօք ի՞նչ եղած է ինքնաշարժային արկածի պատմութեան լուծումը: Եթէ Գրիգոր Քէլէկեան բանտարկուելու վտանգէն խոյս տալով Հարաւային Ամերիկա մեկնած էր (10), կը նշանակէ, որ ան զերծ մնացած էր այդ վտանգէնՙ Ֆրանսա վերադառնալէ ետք:
Ահա այս արտակեդրոն անձնաւորութեան մասին առկայ առեղծուածներէն մէկը, որ կը սպասէ իր լուծումին:
 
(1) Արծուի Բախչինեան, «Աշխարհի առաջին հայազգի ջազմէնը», Ազգ-Մշակոյթ, 22 Սեպտեմբեր 2017 (1898-1971): Հմմտ. նոյն, Հայազգի գործիչներ, Երեւան, 2002, էջ 147 եւ նոյն, Ծագումով հայ են, Երեւան, 1992, էջ 305-306, ուր ծննդեան ու մահուան թուականները կը բացակայէին: Մենք որդեգրած ենք բազմաթիւ տպագիր աղբիւրներու յիշած 1897 թուականը:
(2) Michael Dregni, Django: The Life and Music of a Gypsy Legend, New York, 2004, p. 73.
(3) André Laroche, La rentrée de Gregor et ses Grégoriens, Comoedia, 4 novembre 1930
(4) Francisco del Greco, Carlos Gardel y los autores de sus canciones, Buenos Aires, 1990, p. 276.
(5) Simon Collier, The Life, Music, and Times of Carlos Gardel, Pittsburgh, 1986, p. 175.
(6) Nelson Bayardo, Vida y milagros de Carlos Gardel, Buenos Aires, 1988, p. 52.
(7) http://www.todotango.com/english/artists/ biography/236/Gregor-Kalikian/.
(8) Dregni, Django, p. 73.
(9) «Աղքատախնամի տարեկան մեծ պարահանդէսը», Ապագայ, 1 փետրուար 1933
(10) «Աղքատախնամի պարահանդէսը», Ապագայ, 8 փետրուար 1933:
 
 
«Ազգ-Մշակոյթ», 12 Յունուար 2018
Բաժին՝ Մշակույթ

Արևմտյան երկրների այսօրվա դեմոկրատիան խիստ հակաժողովրդական է դարձել: Այսինքն, այն հասկացողությունը, որ իսկական դեմոկրատիան ժողովրդի մեծամսնության կարողությունն է երկրի ուղղակի կառավարման գործում, կորցրել է իր իմաստը և դա օգտագործվում է դեմոկրատիայի ժխտման ու ժողովուրդների ճնշման համար:

Ներկայացուցչություն կամ ներկայացուցիչների ընտրությունը չի համարվում որպես դեմոկրատիայի սկզբունք, դա դեմոկրատիա չէ: Դեմոկրատիան ներկայացուցիչների ընտրություն չէ: Արդեն շատերը այս տեսակի դեմոկրատիան ավելի շուտ դեմոկրատիկ մի խաղ են համարում, որոնք դրսևորվում է խորհրդարանների և նախագական ընտրությունների ձևով:

Սոցիալիզմի ու դեմոկրատիայի փոխկապված հարցերը, նրանց իսկական սահմանումների և իմաստի հասկացողությունը, նրանց խնդրահարույց հարաբերությունը, միևնույն ժամանակ նրանց միասնության ու հակասության հարաբերությունները, այս բոլոր հարցերը մեր ժամանակի չբացահայտված բարդ հարցերից են համարվում: Այս հարցերի տեսական ու գիտական պատասխանների ներկայացնելը մեծ դերակատարություն ունեն այսօրվա ու ապագայի հասարակական պայքարների արդյունքում, որոնք մղվում են աշխարհի ռադիկալ ու հիմնական փոփոխությունների համար:

Արևմտյան «դեմոկրատիկ» հասարակություններում այսօրվա ներկայացված դեմոկրատիան խիստ հակադեմոկրատիկ է դարձել, այսինքն դեմոկրատիան իր իսկական իմաստը կորցնում է նման հասարակություններում՝ ժողովրդի կամ մասսաների ուղղակի ունակությունների դրսևորումը և կառավարումը չի նկատվում արևմտյան երկրներում, ընդհակառակը դրանք ճնշման են ենթարկվում: Այսինքն, աստիճանաբար ժողովուրդը պահանջում է կառավարման մի ձև՝ առանց միջնորդների ու ներկայացուցիչների, որոնք պետք է լինեն ինքնակառավարելի, ինքնուրույն և ինքնիշխանություն՝ լրիվ ազատության մեջ: Այս տեսակի դեմոկրատիայի մասին Հայաստանում կամ շատ երկրներում քիչ է խոսվում, այս տեսակի դեմոկրատիան ավելի մոտ և հարազատ է սոցիալիստական գաղափարախոսությանը, որը ամեն ինչ տեսնում է իր դինամիկ զարգացման մեջ ու իշխանության սահմանափակմանը և ուղղակի բոլոր հարցերում ժողովուրդների մասնակցությունն է խրախուսում:

Վերոհիշյալ դեմոկրատիայի կողմնակիցների ռադիկալ պայքարը կարելի է դիտել  տարբեր ձևերի մեջ, որոնք նպատակադրված են վերջ տալու համար պետական, ազգային, դասակարգային, տնտեսական, քաղաքական, սեռական և այլ բնույթի տիրապետություներից ազատվելու համար: Այս պայքարի ձևերը կարելի է համարել ներկայիս հասարակությունների ժամանակակից շարժումներ: Նման շարժումները դեմ են ներկայացուցչական ու իշխանության գործիքի տոտալիտարիզմին: Հակառակ ավանդական պայքարների, չեն ձգտում իշխանությունը ամբողջովին տիրապետելու և իրենց իշխանությունը տարածելու ուղղությամբ: Չնայած նման շարժումներն ունեն իրենց բացթողումները և դեռ զարգացման ընթացքում են գտնվում, սակայն կարելի է դրանց համարել պատմական ներկա պայմանների արդյունք: Նման շարժումները աստիճանաբար ավելի են շատանում և կարելի է ասել, որ իրենց ձևավորման ընթացքի մեջ են գտնվում:

Վարդան Ղազարյան

 

Ամերիկայի մայրամուտը կխախտի նաև Եվրոպայի

Քաղաքական կայունությունը և նրա միջազգային

Ազդեցությունը, Եվրամիությունը իր ծերացած

 ազգաբնակչությամբ, ծննդաբերության անկմամբ,

խոշոր պետական պարտքերով, առաջատար

լիդեր լինելու ցանկության բացակայությամբ

չի կարող իրականացնել Ամերիկայի

համընդանուր դերը:

(Զ. Բժեզինսկի՝ ԱՄՆ խոշոր քաղաքագետ, փիլիսոփա)

 

         Խորհրդային միության փլուզումը պայմաններ ստեղծեց 17-րդ դարում Եվրոպայից փախած անգլո-Սաքսերի այսօրվա հետնորդները իրենց դարավոր երազանքը իրականացնելուն՝ այն է երկրի մոլորակի աշխարհակարգը փոխելու և միաբևեռ դարձնելու ուղղությամբ: Անցած մեկ քառորդ դարը բացահայտեց, որ Ամերիկայի միջազգային միանձնյա “Ոստիկան” դառնալը այդպես էլ չստացվեց, փոխարենը մեծապես վարկաբեկվեց այդ երբեմնի օրինավոր երկրիը իրականում դարձավ մերօրյա երիտասարդ գիշատիչ մի պետություն, որը գործում  է ուժի և սպառազինության դիրքերից: Պատմական հիշողություններից զուրկ մեր հայրենակիցների մի մասը տենչում է գնալ ԱՄՆ-Եվրոպա՝ վայելելու եվրոպական քաղաքակրթությունը: Մեր ժամանակ, եվրոպական փախստականների ճամբարներում որքան տարբեր ազգությունների փախստականներ կան, պակասը լրացնում են մեր հայրենակիցները՝ դառնալով տարաշխարհիկ գնչու: Վերհիշենք անցյալ դարի 1918-20 թվականները, երբ հրաժարվեցինք մեր ավանդական դարավոր բարեկամ Ռուսաստանից և վառ երազանքով գնացինք դեպի Եվրոպա, որդեգրեցինք Սևրի պայմանագիրը, ԱՄՆ-ի նախագահ՝ Բ. Վիլսոնի “մեծահոգի” առաջարկը Սենատում 11-3-ի հարաբերությամբ տապալվեց Հայաստանի մանդատը Վիլսոնյան “14” կետերը, որում Հայաստանի համար ոչինչ չկար, հետագայում ՝ Լոզունի կոնֆերանսում, Սևսրի պայմանագրի ստորագրողներ՝ Անգլիան, Ֆրանսիան, Իտալիան և մյուսները հրաժարվեցին իրենց ստորագրողներից, Հայաստանը մնաց խաբված զոհի կարգավիճակում, կորցնելով իր տարածքի 70% և թողնելով 9,5 հազ. քառ. կմ. Դաշնակները երկրիը հանձնեցին կոմունիստներին,  հետո դարձավ 29,8 հազ. քառ. կմ.: Մեր ժամանակի Ամերիկան 2018թ. համար ռազմական բյուջե է նախատեսել 700 մլրդ. դոլար, իսկ Ռուսաստանը Չինաստանի հետ միասին վերցրած չի գերազանցում 200 մլրդ սարհամանագիծը կամ 3,5 անգամ պակաս, գուցե Հյուսիսային Կորեայի հռթիռների փորձարկումների սարսափի ազդեցությունն է՞, որ ԱՄՆ-ի նախագահը ուղղակիորեն հայտարարեց, որ ԱՄՆ թիրախավորվել է խաղաղության ուժի միջոցով, նույն գաղափարն է արտահատել նաև Պենտագոնի ղեկավար՝ Ջեմս Մետիսի հայտարարությունը. “Ունենալով աշխարհում ամենահզոր ռազմական ուժը, ԱՄՆ հնարավորություն է տալիս իր դիվանագետներին խոսել ուժի դիրքերից”, հենց դա է պատճառը, որ մեր ԱԺ “դեղնակտուց ձագեր”   ընդիմադիր “Ելք” –ականներըֆինանսավորվում և հանձնարարականներ են ստանում Ամերիկյան դեսպան Ռիչարդ Մելսից ու վստահ պարծենկոտ նապաստակների պես թովում են Ազգային Ժողովի շենքի միջանցքներում: ԱՄՆ-ի նախագահ՝ Թրամփը չի թաքցնում, մեջբերեմ. “Ռուսաստանը և Չինաստանը ձգտում են մարտահրավերներ նետել ամերիկյան ազդեցությանը հողագնդի վրա”: Իսկ Ռուսաստանի Դաշնության Պետդումայի արտաքին հարաբերությունների հարցերի հանձնաժողովի ղեկավար՝ Լեոնիդ Սլուցկին այդ առիթով ասել է. “Ամերիկյան ազգային անվտանգության ռազմավարությունը ուղղված է ամերիկյան հեգեմոնիայի պահպանմանը և միաբևեռ աշխարհի կառուցմանը”: Օրերս  “Globat”  պարբերականը ուշագրավ փաստեր ներկայացրեց հանրությանը: Ամերիայի պետական և համախառն պարտքը կազմում է  60 տրիլիոն դոլար, այն դեպքում, երբ 1980 թ. այն կազմում էր 3 տրիիոն 8,5 միլիարդ դոլար: Այսօր Ամերիկան ապրում է իր պատմության ամենախոշոր “պարտքային պղպջակի” մեջ,- ամփոփում  է պարբերականը: Բ. Օբամայի նախագահի պաշտոնը զբաղեցնելիս պետպարտքը 10,5 տրիլիոն էր, ԱՄՆ-ի ՀՆԱ-ի 50% չափով, իսկ այսօր պարտքի վերին շեմը 19,8 տրիլիոն դոլար կամ ՀՆԱ-ի 105%: Խորագիտակ քաղաքագետ և փիլիսոփա Զ. Բժեզինսկին 20-րդ դարի բարդ և աղմկահարույց երևույթների վերլուծաբան, ամերիկացին իր շախմատային մեծ տախտակ, վերլուծականը մեկնաբանում է “Չլուծված ներքին և ձգձգվող արտաքին հինմախնդիրները,- նշոմ է հեղինակը,- կքամեն ԱՄՆ-ի բոլոր հյութերը, կբարոյալքեն հասարակությունը, կսասանեն նրա սոցիալական վարկանիշը, կկրճատեն նրա համընդհանուր վստահության վարկը, արդյունքում մոտավորապես 2025թ. միջազգային անկայունության ֆոնի վրա, ամերիկան դեֆակտո կզրկվի հաղթական հռչակված 21-րդ դարի տիրակալ լինելուց, Ֆ. Ռուզվելտին հաջորդող ամերիկյան նախագահներից ոչ մեկը չկարողացավ շարունակել և իրականացնել Ամերիկայի պատմության ընթացքում ամենախելացի նախագահ՝ Ֆ. Ուզվելտի պատգամները: Նա վախճանվեց 1945թ. ապրիլի 12-ին, չտեսավ նունիսկ Գերմանիայի վախճանը, դրա հետ միասին հօդս ցնդեցին միջազգային  խաղաղության և դաշնակից երկրների բարեկամակամ համագործակցության ծրագրերը, որը մշակել ու փայփայել էր այդ մեծ մարդասերն ու հանճարեղ քաղաքական գործիչը, Նա գտնում էր, որ ողջ մարդկության անվտանգությունը պետք է իրականացվի կոլեկտիվ անվտանգության ճանապարհով:” Ֆ. Ռուզվելտին և Ի. Ստալինին են պատկանում հողագնդի անվտանգության համար “ոստիկանի” այդ խոշոր գաղափարը (ԱՄՆ, ԽՍՀՄ, Անգլիա, Չինաստան) Յալթայի կոնֆերանսից հետո ամենուրեք գովերքում էին պատերազմի ժամանակաշրջանի դաշնակիցների միությանը և հաշվի չէին առնվում տարբեր տնտեսագետների մանր հասկացությունները: Ֆ. Ռուզվելտի մահից հետո նոր նախագահ ընտրվեց Հ. Թրումենը, որը ՈՒ. Չերչիլի հետ հողագնդի վրա նոր աշխարհակարդ մշակելու գործին նվիրվեցին: Պոդստոմի կոնֆերանսը վերածվեց խոզերի երկխոսության, արդյունքում Հ. Թրումենը գոհունակությամբ հայտնեց Ի. Ստալինին ատոմային զենքի հաջող փորձարկման մասին, որը մեծապես փոխեց իրավիճակը:

  Ժամանակը Երկիր մոլորակի բոլոր հատվածներում ծնում  է նոր քաղաքական գործիչներ, որոնք նորովի են տեսնում աշխարհում տեղի ունեցող աշխարհաքաղաքական երևույթները: Այսօր հողագունդը կանգնած է 3-րդ համաշխարհային պատերազմի շեմին: Բոլորովին պատահական չի Ռուսաստան-Չինաստան դաշինքը ընդեմ ԱՄՆ-ի, որին միացավ Իրանը: Հյուսիսային Կորեայի միջուկային զենքի փորձարկումից սարսափի մեջ է ԱՄՆ: Օրերս ՄԱԿ-ում քննարկվող Ամերիկայի դեմ ներկայացվող հարցին դեմ քվեարկեցին աշխարհի 129 պետություններ և մի քանի տասնյակ ձեռնպահներ եղան:  Ամերիկացիները պետք է հասկանան, որ երբեմնի իրենց օրինակելի երկիրը այլևս չկա: ԱՄՆ ու աշխարհի բոլոր պետությունները պետք է ձեռնամուխ լինեն հողագնդի վրա նոր աշխարհակարգ ստեղծելուն: Շուրջ մեկ քառորդ դար ԱՄՆ-ի միաբևեռ լինելու փաստը ապացուցեց աշխարհին, որ մարդկությունը պետք է սովորի սանձահարել հզոր գերիշխողներին: Ամերկացիները սիրում են թմբկահարել, որ իրենք Աստծո ընտրյալ ազգ են  և պետք է աշխարհի վրա գերիշխեն, դա իհարկե հորինված հեքիաթ է: Իրականում այսօրվա Ամերիկան յուրօրինակ երիտասարդ գիշատիչ պետություն է: Նա գործում է ուժի և սպառազինության միջոցով և ոչ թե բանականության և օրինականության սկզբունքով, դա ցայտուն երևաց վերջին 25 տարների ընթացքում, աշխարհի աչքի առջև, մեծապես վարկաբեկվեց այդ երբեմնի օրինավոր երկիրը: Ժամանակն է, որ բոլոր հզորները հասկանան, որ երկիր մոլորակին գերհզոր գիշատիչ վիշապներ պետք չեն:

 

Գեղամ Գալստյան

Հայ կոմունիստ  

ԽՍՀՄ հանցավոր և դավադիր փլուզումը մեծ վնասներ տվեց մեր ժողովրդին:

      Ժողովրդական տնտեսության ճյուղերը, որ թել առ թել կապված էր միմյանց հետ, հայտնվեցին կաթվածահար վիճակում:

       Գյուղատնտսությունը ևս հայտնվեց անմխիթար վիճակում: Սեփականաշնորհման անվան տակ լուծարվեցին և վերացվեցին խորհտնտեսությունը, կոլտնտեսությունները: Թալանվեցին ու բաժանվեցին գյուղ տեխնիկայի, գյուղքիմիայի, սերմնաբուծական, անասնաբուծական կայանների տեխնիկական գույքը, շենքերը:

  Հազարավոր հեկտարներով հողատարածություննր մնացին անմշակ: Ավելի վատ  էր վիճակը անասնաբուծության մեջ: Ոչինչ չարած՝ մարդիկ սեփականացրին պետական անասնաքանակը և արտադրությամբ զբաղվելու փոխարեն մաս-մաս հարկադիր մորթի ենթարկեցին ֆերմաների, տոհմաբուծարանների անասուններին:

  Լուծարվեցին մեքենա-տրակտորային կայանները: Բանը հասել էր  այնտեղ, որ բաժանվում էին գյուղ մեխանիզմների առանձին մասերը, տրանսպորտային միջոցները, ագրեգատները:

   Այս ամենի միջով անցնող ժողովուրդը մի կերպ գտավ իրեն և 2000 թվականից ի վեր, սկսեց ինչ որ չափով վերականգնել կորցրածը: Բազում դժվարությունների միջով անցնելով ստեղծեց նոր այգիներ, բարերարների միջոցով ձեռք բերվեց գյուղ տեխնիկա, որոշակիորեն նորացվեցին ոռոգման ցանցերը և ջրատաները: Բայց պրոբլեմները անպակաս էին: Եվ որքան էլ զավեշտալի է, դժվարությունների զգալի մասը հարուցվում էր տեղական և հանրապետական իշխանությունների կողմից: Վերջին տարիներին Արագածոտնի մարզում աճեցվում է զգալի քանակությամբ բերք՝ կեռաս, ծիրան, խնձոր, դեղձ և այլն: Բերքի զգալի մասը օգտագործվում է տեղական շուկայում վաճառելու համար: Որոշ մասը վերամշակման է ուղարկվում: Շուրջ կեսը արտահանվում է  ԵԱՏՄ երկրներ:  ԵԱՏՄ երկրներում պտուղների վաճառքի շուկան ուսումնասիրելիս՝ հանգում ենք հետաքրքիր երևույթի: Մասնավորապես Ռուսաստանի շատ քաղաքներում ծիրանը վաճառվում  է   վերածված ՀՀ արժույթի 1300-1500 դրամով, դեղձը՝ 1200-1300, կեռասը՝ 1800-2000, խնձորը՝ 1000-1200 դրամով:

   Տեղափոխող կազմակերպությունները ՀՀ-ում գին են սահմանում ծիրանի համար՝ 300-400, կեռասի համար՝ 700-800, խնձորի համար՝ 200-300, դեղձի համար՝ 200-300  դրամ: Դուրս է գալիս՝  արտադրողը իր ապրանքը վաճառում է ինքնարժեքին մոտ գնով, իսկ տեղափոխող կազմակերպությունը, հանած տրանսպորտային ծախսերը՝ ապահովում է մեկ կգ համար գրեթե 600-700 դրամ մաքուր շահույթ: Էլ չենք խոսում այն դեպքերի մասին, երբ արտադրողները իրենք են ցանկանում արտահանել իրենց ապրանքը, առաջանում են բազում արհեսական դժվարություններ և խոչընդոտներ: Ակամաից, հարց է առաջանում որտե՞ղ է պետության և կառավարության հովանավորությունը մանր և միջին բիզնեսի նկատմամբ:

   Կարևոր նշանակություն ունի ոռոգման ջրի հարցը: Սակագինը շատ բարձր է և բերքի ինքնարժեքի մեջ այն մեծ տոկոս է կազմում: Շատ է ջրի կորուստը, որը անդրադառնում  է եկամուտների վրա: Անորակ է ոռոգման ցանցի զգալի մասը: Չեն վերանորոգվում շատ ջրատարներ: Համայնքներով հոսող ոռոգման ջրի վրա չկա հսկողություն և այն աղտոտվում  է կենցաղային իրերով: Թանկ ոռոգման ջուրը հաճախ ընդհատվում է ամենաշատ պահանջ ունեցող ամսվա՝ սեպտեմբերին և օգտագործվում է այլ նպատակներով: Եվ սա այն  դեպքում, երբ հանրապետության գրեթե բոլոր գետերը նոյեմբերից մինչև մարտ աննպատակ հոսում են և հիմնականում թափվում Կասպից ծովը (Արաքսի և Քուրի միջոցով):

  Բազմաթիվ ահազանգերից, դիմում-պահանջներից  հետո էլ այս հարցին ուշադրություն չի դարձվում: Չեն կառուցվում ամբարտակներ, ջրամբարներ, ջուրը կուտակելու և ոռոգման շրջանում՝ էժան գներով ժողովրդին վաճառելու համար: Վատ է վիճակը գյուղատնտեսական տեխնիկայով ապահովվածության ուղղությամբ: Հաճախ անորակ և ժամկետանց են լինում նաև ձեռք բերված անօրգանական պարարտանյութերը:

   ՀՀ Կառավարությունը պետք է ուշադրություն դարձնի այս հարցերի վրա: Լուծումներ գտնի, որից կշահի և ինքը և գյուղ մթերք արտադրողը:

Հեղինակ՝ Գուրգեն  Հովհաննիսյան

Արագածոտնի մարզ

Երեքշաբթի, 09 Հունվարի 2018 13:30

Եվրամիություն թե՞ ԵԱՏՄ

       Խորհրդային միության դավադիր փլուզումից անցել է 27 տարի՞ Ինչ են շահել ԽՍՀՄ-ում եղած պետությունները և նրանցում ապրող ժողովուրդները: Գրեթե ոչինչ: Փլուզված տնտեսություն, աղքատության եզրին հասած ժողովուրդ, գողացված, մի մասն էլ արևմուտք արտահանված ազգային հարստություն: Արևմտյան վարկեր, արևմտյան փչացած բարքեր, դոլլարային տենդ: Էլ չենք խոսում պարտադրված պատերազմների, ժողովուրդների միջև թշնամության սերմանման, մարդկանց բարոյական անկման մասին:

      Խորհրդային Հայաստանին փոխարինելու եկած Հայաստանի Հանրապետությունը ևս անցավ այս ամենի միջով: Չխորանալով այդ ամենի մեջ, անդրադառնանք միակ լուսավոր կետին՝ Արցախի ազտագրմանը:

       Արցախը` լինելով Մեծ Հայքի 14-րդ նահանգը, Հայաստանի և հայ ժողովրդի համար հանդիսացել է ինչպես անառիկ մի փոքր հայրենիք` թշնամիների հանրձակումներին դիմակայելու և հայ ժողովրդի ազգային  ազատագրական պայքարը վառ պահելու  համար: 

       Բազում զրկանքների գնով, հազարավոր մարդկային զոհերի, հայ զինվորների ու սպաների աներևակայելի հերոսության շնորհիվ կարողացանք մեր մեծ հայրենիքի՝ “Մեծ  Հայքի” մի գավառը՝ Արցախը, վերամիավորել մայր հայրենիքին: Այն մեր ժողովրդի մոտ առաջացրեց մեծ ոգևորություն: Հեշտ է ասել. շուրջ 700 տարվա մեջ, առաջին անգամ, հայերը տանում են հաղթանակ և ազատագրում իրենց հայրենիքի մի մասը: Թեկուզ դեռ չճանաչված ու բազում դժվարություններով լի… Հանուն Արցախի ազատագրության, մեր ժողովուրդը տարավ և զրկանք, ունեցավ հարյուր հազարավոր փախստականներ, ունի շարունակվող արտագաղթ:

      Բայց այսօր մեծ վտանգ է կախվել Արցախի գլխին: Եթե նախկինում մեր ժողովուրդը ներում էր իշխանությունների վարած տնտեսական արատավոր քաղաքականությունը՝ հանուն նրա, որ Արցախի հարցը հայանպաստ լուծում  ստանա, ապա այսօր ճաքեր կան նաև արտաքին քաղաքականության մեջ, մասնավորապես Արցախի հացում:

        Մի քանի օր առաջ Եվրամիության հետ Հայաստանը կնքեց Ասոցացման համապարփակ պայմանագրեր: Նախկինում, Ռուսաստանի  և նախկին խորհրդային միության մի քանի հանրապետությունների հետ ևս կնքվել էին, Մաքսային միությանն ու Եվրասիական միությանն անդամակցելու պայմանագրեր: Ստացվեց այնպես, որ Հայաստանի Հանրապետությունը գտնվում է երկու դաշինքում, որոնք կարծես թե իրարամերժ են միմյանց:

     Այս իրականությունը արդյո՞ք նման չէ 1920 թվականին : Իհարկե նման է: Այն ժամանակ էլ Թուրքիայի պահանջով մուսավաթական Ադրբեջանը 1920 թ. ապրիլին, մեկ գիշերվա մեջ դարձավ Խորհրդային: Թուրքիան էլ իր հերթին սկսեց մերձենալ Խորհրդային Ռուսաստանին: Առաջին աշխարհամարտում պարտված Թուրքիան գաղտնի բանակցում էր Անտանտայի պետությունների հետ, միաժամանակ Ռուսաստանի առջև հանդես էր գալիս որպես սոցիալիստական գաղափարների կրող: Ճկուն քաղաքականություն իրականացնելով Քեմալ Աթաթուրքը կարողացավ ժամանակ շահել, զինել թուրքական բարոյալքված, Առաջաին համաշխարհային պատերազմում պարտված բանակը և անցնել հարձակման` հույների և “իմպերիալիստական ” Հայաստանի դեմ: Իսկ ի՞նչ էին անում հայերը: Հայաստանի կառավարությունը չկարողացավ ճիշտ կողմնորոշվել տվյալ իրականության մեջ: Անհեսատես գտնվելով տվյալ իրավիճակում Հայաստանի իշխանությունները դաժանաբար ճնշեցին բոլշևիկների կողմից կազմակերպած  1920թ. մայիսյան ապստամբությունը,  չկարողացան լեզու գտնել Խորհրդային Ռուսաստանի հետ, շարունակ մնացին հավատարիմ Սևրի անիրականալի պայմանագրին (գոնե մեզ համար), որից և հրաժարվեցին Լոզանի կոնֆերանսում: Իսկ Խորհրդային Ռուսաստանի Հայաստանի հետ համագործակցության  առաջարկությունները մերժվում էին: Եթե դաշնակցական կառավարությունը խոհեմություն դրսևորեր և համագործակցեր Խորհրդային Ռուսաստանի հետ, ապա չէր լինի Թուրքիայի հարձակումը (1920թ. սեպտեմբերի 23) Հայաստանի վրա, չէր ընկնի Կարսի անառիկ ամրոցը, չէր գրավվի Ալեքսանդրապոլը, չէր կնքվի պարտության Ալեքսանդրապոլի (1920թ. դեկտեմբերի 2) խայտառակ պայմանագիրը, որով  Հայաստանը դարձավ 9,5 հազ.. քառ. կմ :

     Որոշ վերապահումներով, նույն պատկերն է այժմ: Նորից Թուրքիան “սիրաշահում է” Ռուսաստանին: Մտքում պահելով  Ղարաբաղի հարցի թուրքանպաստ լուծումը:  

     Նորից մեր դիվանագիտությունը նույն սխալներն է թույլ տալիս, հայացքը հառնելով դեպի Եվրոպա և Արևմուտք:  Եվ սա այն դեպքում, երբ ունենք Լեռնային Ղարաբաղի հարցը  և չլուծված բազում խնդիրներ:

       Հաշվարկվե՞լ  է արդյոք, թե ինչ է տալու Ասոցացման համապարփակ ծրագիրը հայ ժողովրդին: Եթե  վարկերն են լինելու, ապա դրանք առանց պայմանագրի էլ լի ու լի  տրվել են: Եթե եվրոպական բարքերը պետք է պարտադրվեն, ապա դրանց մեծ մասը հարիր չեն մեր ժողովրդի հոգեկերտվածքին: Եթե մեր պատվիրակությունների այցերը պետք է շատանան, ապա դրանք առանց այն էլ պակասություն չեն զգում:

     Կարծում եմ այս պայմանագիրը չի լուծելու նաև Հայաստանի տնտեսության զարգացման և երկրի անվտանգության ապահովման հարցերը: Մեր երկրիը քիչ բան կարող է տալ Եվրոպային, տնտեսապես գրավիչ չէ Եվրոպական բիզնեսի համար: Իսկ անվտանգության տեսակետից եվրոպական երկրների մեծ մասը ՆԱՏՕ-ի անդամ են, ինչպես և մեր ոխերիմ հարևանը՝ Թուրքիան:

        Այնպես որ, նորից մնում է Ռուսաստանը, Եվրասիական միությունը: Այստեղ է  Արցախի հարցի արդարացի լուծման բանալին: Ինչքան Եվրասիական  համագործակցությունը խորանա, բազմաշերտ դառնա,  այդքան շուտ կամրագրվի Արցախի  ժողովրդի ազգային ազատագրական պայքարով ձեռք բերված անկախությունը :

 Հեղինակ՝ Գուրգեն Հովհաննիսյան

Արագածոտնի

Համաձայն Չինաստանի պետական անտառաին տնտեսության վարչության, մինչև 2020թ.  երկիրը մտադիր է անտառային ծածկը հասցնել 23 տոկոսի: Չինաստանի կառավարությունը ծրագրում է տնկել 6.6 հեկտար անտառ, որը 2018 թվականին կհասնի  Իռլանդիայի տարածքի չափին: Այդ մասին ուրբաթ օրը հաղորդել է China Daily- ը: (շարունակությունը անգլերեն)

աղբյուրը՝ TeleSur լրատվական

According to China’s State Forestry Administration, the country intends to increase its forest cover to 23 percent by 2020.

The Chinese Government plans to plant 6.6 hectares of forest – an area the size of Ireland – in 2018, a China Daily report stated, on Friday.

RELATED: 
Environmentalists Lose Court Battle Over Norway's Arctic Oil

"Companies, organizations and talent that specialize in greening work are all welcome to join in the country's massive greening campaign," Zhang Jianlong, chief of State Forestry Administration, said. "Cooperation between government and social capital will be put on the priority list.”

According to China’s State Forestry Administration, the country intends to increase its forest cover to 23 percent by 2020. Zhang added that the country has spent over $82 million on planting forests in the past five years, increasing the total the forest cover to just about 208 million hectares.

The new forest areas will be built in the northeast Hebei province, Qinghai province in the Tibetan Plateau, and in the Hunshandake Desert in Inner Mongolia. Last month, the environment ministry said 15 provinces had already drawn up plans, with the remaining 16 aiming to do so this year.

Zhang said that, by 2050, 72 percent of the growth of the forestry industry will come from technological advancement. "Inadequate forestry resources were a significant cause of China's fragile ecology and the lack of ecological products," he said.

Following the United States withdrawal from the Paris Climate Agreement, China is angling to become more environmentally responsible and shed its long-held major polluter image.

The Asian superpower has prioritized sanctioning individuals or companies that are caught polluting or violating environmental rules. The government has also introduced “ecological red line” policies that require local governments to curb what they deem to be “irrational development” and construction near forests, rivers and national parks.

Zhang added that China aims to achieve 26 percent forest cover by 2035.

Բաժին՝ Աշխարհում

Հազարավոր մարդիկ  դուրս  են եկել փողոց , եւ առաջիկա օրերին սպասվում են ավելի շատ բողոքներ, ավելի քան 20 մարդ սպանվել է ընդդիմության բողոքի ցույցերի ժամանակ: Իրանի Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսի ղեկավարը չորեքշաբթի հրապարակել է, որ երկրում հակակառավարական անկարգությունները ավարտվել են, քանի որ հազարավոր մարդիկ հավաքվել էին Իրանի նախագահ Հասան Ռոհանիի աջակցությամբ: (շարունակությունը անգլերեն) 

Աղբյուրը՝ TeleSur լրատվական

 

Thousands of people have taken to the streets, and more protests expected in the coming days, after more than 20 people were killed in violent opposition protests.

The head of Iran's Islamic Revolutionary Guards Corps decaled Wednesday that the anti-government unrest in the country was over as thousands rallied in support of the Iranian government of President Hassan Rouhani.

RELATED:
Iran: Tens of Thousands Join Pro-Government Rallies

"Today we can announce the end of the sedition," Jafari said as quoted on the Guards' website.

"A large number of the trouble-makers at the centre of the sedition, who received training from counter-revolutionaries ... have been arrested and there will be firm action against them."

Pro-government rallies were held in the cities of Ahvaz, Kermanshah, Bushehr, Abadan, Gorgan and Qom. State media reported new rallies will be held Thursday in other towns and cities. A massive rally is expected on Friday, after prayers, in Tehran.

The news comes after a week of anti-government protests which had turned violent leaving 22 people dead. Early on the protesters seemed peaceful and were against corruption and economy, according to the Iranian state-run PressTV, before vandals and violent elements began to infiltrate the protesters, destroying property and using weaponry.

President Rouhani and other Iranian officials have said that the protests were being actively supported by the United States, Israel and Saudi Arabia in attempt to intervene in the country’s internal affairs and seek its destruction.

The president’s first comments about the protests was in support of people’s right to demonstrate. According to local media the rallies in support of the government included both reformist and conservative sectors of Iran’s political establishment, with both sides denouncing U.S. opportunism after President Donald Trump expressed his support for the protests.

However, the European Union have expressed their support for stability in Iran.

RELATED:
International Support for Iran as IAEA Insists Tehran Stuck to Nuclear Deal

French President Emmanuel Macron warned Wednesday the U.S., Israel and Saudi Arabia against making hostile statements on the recent developments inside Iran, calling on them to tone down their rhetoric which, he said, could lead to “war.”

Other EU officials have called for an end to the violence and a dialogue with the protesters. The EU has been normalizing relations with Tehran over the past few years following the historic nuclear deal that allowed for lifting sanctions against the Islamic republic in return for limiting its nuclear program to peaceful purposes only.

While the previous administration was the main broker of the nuclear deal, President Trump has repeatedly said that he would pull out of the agreement but has yet to follow through on his promise.

Also Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu joined in support of Iran's stability. "Iran’s stability is important for us. We are against foreign interventions in Iran," Cavusoglu said in an interview Wednesday.  "There are two people supporting the demonstrations in Iran: Netanyahu and Trump.”

Բաժին՝ Աշխարհում
Էջ 2, 2-ից

ՍՈՑԻԱԼԻԶՄ .AM

 

Հայաստանի Հանրապետություն
ք. Երևան,
(+37410)
E-mail: info@socialism.am

Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը socialism.am-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցումն առանց socialism.am-ին հղման արգելվում է: Գովազդների բովանդակության և մամուլի տեսության համար կայքը պատասխանատվություն չի կրում: