Արխիվ Սեպտեմբերի 2017 - ՍՈՑԻԱԼԻԶՄ.am

Մի ուրվական ա շրջում Հայաստանում՝ բոլշևիկների ուրվականը։ 

Բայց ուրվականները լավ բան չեն։ Ուրվականները վախի հետ են ասոցացվում։ Ու ոմանք հենց տենց էլ ասում են՝ վախեցեք, բոլշևիկները դեռ մեր կողքին են։ Կամ էլ ասում են՝ բոլշևիկները հեսա հետ են գալու, 37 թիվը կարող ա կրկնվել։ Իրականության հետ աղերս չունեցող նման պնդումները մեզ կխանգարեն ճիշտ տեսնել մեր ներկան։ Բոլշևիկները մեր պատմության մի մասն են, ու նաև՝ աշխարհի պատմության մի մասը։ Պետք չի իրանց դուրս քաշել պատմությունից և սարքել արտաժամանակային-հավերժական բոբո՝ պատմության մասին սթափ խոսակցությունը փոխարինելով հուզական աջափ-սանդալով։ 

Բոլշևիկները հեղափոխականներ էին։ Մարքսիստներ։ Հավատում էին, թե սեփական աչքերով տեսնելու են էն օրը, երբ, ոնց որ Մարքսն էր կանխագուշակում,  մարդու կողմից մարդու շահագործման վրա հիմնված հասարակարգերի դարավոր հերթափոխումը վերջ կգտնի և կգա կոմունիզմը՝ չեն լինի դասակարգեր և պետություն, չի լինի շահագործում, մարդիկ կաշխատեն ոչ թե մի կտոր հաց վաստակելու, այլ սեփական հաճույքի համար, և բոլորը կունենան սեփական պահանջմունքները բավարարելու հավասար հնարավորություններ՝ անկախ աշխատանքից։ Բոլշևիկները ոչ թե պարզապես հավատում էին էդ դրախտային ապագայի գալուն, այլ հենց իրանք էին պատրաստվում բերել էդ ապագան՝ սեփական գործողություններով։ Հեղափոխությամբ։ Բռնությամբ։ Հեղափոխությունները համարյա միշտ են բռնությամբ ուղեկցվում, բայց բոլշևիկների հեղափոխությունը էդ իմաստով երևի թե տվեց անցավ բոլոր հեղափոխություններին՝ բռնությունները շարունակվեցին նաև բուն հեղափոխությունից հետո էլ, տասնամյակներ շարունակ։ Իսկ կոմունիզմն ի վերջո չկառուցվեց։ Եվ Սովետական Միությունը փուլ եկավ։ 

Էս, ինչ որ շատ կարճ պատմեցի, 20-րդ դարի պատմության կարևորագույն, առանցքային էջերից ա։ Ողբերգական էջերից։ Կոմունիզմը տենց էլ չկառուցվեց, բայց կոմունիզմի կառուցման ծրագրով ստեղծված Սովետական Միությունը դարձավ աշխարհի երկու գերտերություններից մեկը։ Ու Հայաստանը դրա մի մասն էր՝ մոտ յոթ տասնամյակ։ 

Հայաստանն, իհարկե, Սովետական Միության մաս էր դարձել Հայաստանի առաջին անկախ Հանրապետության կործանման արդյունքում։ Իսկ Հայաստանի առաջին Հանրապետությունը, թուրքերի հետ դաշնակցած, կործանել էին բոլշևիկները, էդ թվում՝ հայ բոլշևիկները։ Բոլշևիկների համար ազգային պետությունը կարևորություն չուներ, արժեք չէր, կարևորը պրոլետարական հեղափոխությունն էր։ Առաջին համաշխարհային պատերազմը երբ սկսվեց և Ռուսաստանը մտավ պատերազմի մեջ, Ռուսաստանի բոլշևիկները որգեդրեցին սեփական երկրի պարտության կարգախոսը, համարելով որ ցարական Ռուսաստանի պարտության դեպքում իրանց հեղափոխությունը հաղթանակի ավելի մեծ շանսեր կունենա։ Իսկ Հայաստանի դեպքում, քանի որ քեմալական Թուրքիան խորամանկորեն «բոլշևիկացել էր», բոլշևիկները, էդ թվում հայ բոլշևիկները, թուրքերի կողմից էին՝ ընդդեմ Հայաստանի «բուրժուական» հանրապետության։ 

Էն, որ Հայաստանի Հանրապետությունն ապրեց ընդամենը երկու տարի, դրա քաղաքական ղեկավարության՝ դաշնակցականների մեղքը չէր։ Բոլշևիկները հաղթեցին ամբողջ Հարավային Կովկասում։ Եվ սկզբում հավատում էին, թե իրանց հեղափոխությանը կմիանան նաև ամբողջ աշխարհում։ Բայց տենց չեղավ։ Կապիտալիզմը չկործանվեց, այլ գնալով ավելի բարգավաճեց և ուժեղացավ։ Իսկ Սովետական Միությունը բարիկադավորվեց որպես պաշարված ամրոց և կոմունիզմ կառուցելու նպատակը ժամանակի հետ աստիճանաբար խամրեց, մեռավ, վերջում մնացել էր մենակ դասագրքերի ու ճառերի մեջ։ 

Էն Սովետական Միությունում, որը տեսել են էսօր ապրող հայաստանցիները, բոլշևիկներ արդեն չկային։ Կոմունիզմի կառուցմանն արդեն ոչ ոք չէր հավատում, նույնիսկ, կամ գուցե առաջին հերթին, հենց նրանք չէին հավատում, ովքեր դրա մասին ճառում էին։ Բրեժնևյան Սովետում իշխում էին կոնֆորմիստները։ Նրանք որ Հայաստանի էսօրվա իշխանություններին անվանում են բոլշևիկ, էդ բառի տակ գուցե հենց նրանց նկատի ունեն՝ բրեժնևյան շրջանի պարտիականներին։ Հանրապատականների և բրեժնևյան պարտիականների միջև նմանություն իսկապես կա՝ մի բան ասել, կուսակցության ծրագրում մի բան գրել, բայց դրան չհավատալ և լրիվ ուրիշ բան անել իրականում։ Բայց դա բոլշևիզմ չի, այլ ոնց որ ասեցի՝ կոնֆորմիզմ։ Բոլշևիզմի  բերած սարսափները ոչ թե իրանց չունեցած կոնֆորմիզմից էին գալիս, այլ ճիշտ հակառակից՝ հեղափոխական ֆանատիզմից։ Բրեժնևյան շրջանում արդեն չկար էդ ֆանատիզմը, չկային նաև զանգվածային բռնաճնշումները, կար համատարած անհավատություն և զինիզմի հասնող պրագմատիզմ։ 
  
Բայց Սովետը տեսած, կամ ավելի ճշգրիտ ասած՝ Սովետի վերջին շրջանը տեսած հայաստանցիները, էդ երկիրը հիշելիս, մենակ Բրեժնևին ու պարտիականներին չէ, որ հիշում են։ Նրանք հիշում են, որ կյանքը սոցիալապես շատ ավելի ապահով էր, քան հիմա՝ աշխատանքն գտնելն ավելի հեշտ էր, կրթությունն ու առողջապահությունը ձրի էին (կաշառքը չհաշված): Դրա համար էլ էսօր շատ հայաստանցիներ դեմ են կոմունիստների անունով մնացած փողոցները անվանափոխելուն։ Անկախության առաջին տարիներին դրան դեմ եղողները ավելի քիչ էին՝ սոցիալական ապահովության նոստալգիան դեռ չկար։ Սովետի վերջին՝ բրեժնևյան շրջանում, սովետական պրոպագանդան  շարունակում էր խոսել կապիտալիզմի նեխած լինելու մասին, բայց դրան համարյա ոչ ոք արդեն չէր հավատում, սահմանները առաջվա պես լրիվ փակ չէին, մարդիկ գնում գալիս էին ու պատմում, որ ամերիկաներում մարդիկ շատ ավելի լավ են ապրում։ Իսկ Ամերիկաներում կապիտալիզմ էր։ Ու երբ որ Սովետը փուլ եկավ, մենք խանդավառված հենց էդ կապիտալիստական համակարգն էլ վերցրինք։ Բայց մեր խանդավառության գլխին շատ շուտով սառը ջուր թափվեց։ 

Էսօր 2017 թիվն ա, աշուն։ Սովետական Միությունն արդեն քառորդ դարից ավելի ա՝ չկա։ Հայաստանն արդեն քառորդ դարից ավելի ա՝ անկախ ա։ Անկախ ես՝ նշանակում ա ինքդ ես պատասխանատու քո լավի ու վատի համար։ Իսկ լավն ա ու վատը պայմանավորված են երկրում գործող համակարգով։ Հայաստանցիների մի բավական մեծ մաս էսօր հիասթափված ա անկախությունից, որովհետև չի կարողանում անկախ Հայաստանում արժանապատիվ ապրել։ Բոլշևիկներն ու բոլշևիզմը դրա հետ կապ չունեն։ Հայաստանում գործող համակարգը կապիտալիստական համակարգ ա, ոչ թե բոլշևիկյան։ Եթե ուզում ենք էական փոփոխությունների հասնել, էս համակարգի մեջ ա պետք շտկումներ կատարել։ 

Բաժին՝ Հայաստանում

«Եթե նա դա ասում է, պետք է նաև գիտակցի, որ երկրում պետք է փոփոխություն լինի, որ 3 միլիոնը դառնա 4 միլիոն: Այդ 4 միլիոն էլ մի սփոփիչ թիվ չէ, պետք է ավելին լինի»,- այս մասին Հայաստան-Սփյուռք 6-րդ համաժողովի ժամանակ լրագրողների հետ ունեցած ճեպազրույցում ասաց ամերիկաբնակ հասարակական գործիչ Զարեհ Պալյանը՝ խոսելով Սերժ Սարգսյանի այն հայտարարության մասին, որ Հայաստանի բնակչությունը պետք է դարձնել 4 միլիոնի:

Զարեհ Պալյանի խոսքով՝ Հայաստանում իշխանավորները անսահման ագահ են, իսկ Հայաստանում առկա իրավիճակը պետք է սթափեցնի ե՛ւ Սերժ Սարգսյանին, ե՛ւ մյուս պաշտոնյաներին:

«Անսահման ագահության մի արշավ են սկսել ու դա չի դադարում: Իհարկե, ի վիճակի են փոփոխություն անելու, բայց մարդիկ մի այնպիսի երանության մեջ են ընկել, որ խոպան են եկել, թալանում են, չեն խղճում չունեւորին: Մարդկանց չեղած գումարներից էլեկտրականության գին են ավելացնում, թանկացում են անում, դա ի՞նչ է նշանակում»,- ասաց Զարեհ Պալյանը՝ նշելով, որ դա նշանակում է, որ ոչ թե փոխվելու միտք ունեն, այլ ամեն ինչ անում են, որ ժողովուրդը, անպայման, լքի Հայաստանը:

«Համաժողովում Արամ Առաջինի խոսքը իսկապես սրտացավ հայ մարդու խոսք էր, իսկ թե ինչ էին խոսում Սերժ Սարգսյանն ու Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Գարեգին երկրորդը, անհասկանալի էր: Ես չեմ սպասում, որ նրանց ասածը ճշմարտություն է: Ուրիշի գրածը վերցնելն ու կարդալը պատիվ չի բերում»,- նկատեց Պալյանը:

Հարցին՝ սփյուռքահայ գործիչները վստահո՞ւմ են Հայաստանի կառավարությանը, որպեսզի գան ու ներդրումներ անեն Հայաստանում: «Զրո վստահություն, գիտեն, որ թալանում են, դատարան չկա, եթե մարդիկ վեճի մեջ են ընկնում: Ես 4 հատ բիզնես եմ դրել Հայաստանում: Ճիշտ է, շատ մեծ գումարներ չէին, ամեն մեկը մինչեւ 30 հազար դոլար: Չորսն էլ թալանեցին տարան, ո՞ւր է դատարանը, որ ես դիմեմ, որ արդարությունը վերականգնեմ: Հինգերորդն էլ անցած տարի դրեցի, չաշխատեց: Խնդիրը բարոյահոգաբանական ու ազնվական արժեքների բացակայությունն է, դա տանում է դեպի գահավիժում»,- հայտարարեց հասարակական գործիչը:

Զարեհ Պալյանը նաեւ ուշադրություն հրավիրեց Հայաստանում պետական պաշտոններում նշանակվող մարդկանց կենսագրությանը: Նրա խոսքով, ողբերգություն է նաև այն, որ պետական պաշտոնյաների են նշանակվում մարդիկ, որոնց արյան մեջ թալանն ու անդարարությունը կա:

«Ես ոնց կարող եմ նման նախարարին ստիպել, որ հօգուտ ազգի աշխատի և ոչ թե հօգուտ իր գրպանի: Ազնիվ մարդը Հայաստանում հարիֆ է, արհամարհված մի հիմար: Մյուս կողմից, բոլոր բացասական հատկանիշներ դրսևորող անձնավորությունները ճարպիկ են, շնորհքով տղա են: Այ, այսպիսի վիճակ ո՞ւր կհասցնի մեզ»,- եզրափակեց Պալյանը:

Աղբյուրը՝ Հայկական Ժամանակ օրաթերթից

Բաժին՝ Հայաստանում
Երեքշաբթի, 19 Սեպտեմբերի 2017 12:29

Մի սխալվեք...

Լավատես ու հոռետես մարդիկ` երկուսն էլ հասարակության համար օգտավետ են: Լավատեսը օդանավն է ստեծղում, իսկ վատատեսը` պարաշյուտը:


Ջորջ Բերնարդ Շաու

Բաժին՝ Գիտություն
Երեքշաբթի, 19 Սեպտեմբերի 2017 12:18

Անտեղի բանավեճ...

Բանավիճել այն մարդու հետ, ով հավատացած չէ պատճառներին ու մեկնաբանություններին, նմանվում է այն բանին, թէ մահացածին ուզենանք դեղորայք խմեցնել:

Թոմաս Բին

Բաժին՝ Գիտություն

Անցյալ երկուշաբթի, ԿԺԴՀ-ն կրակ է բացել Ճապոնիայի Հոկկիդո կղզու վրա Hwasong-12 միջանկյալ բալիստիկական հրթիռ: Հրթիռը վայրէջք է կատարել կղզուց դուրս գտնվող ջրերում:

«Վտանգավոր եւ ապակայունացնող գործողությունները միայն մեծացնում են Հյուսիսային Կորեայի ռեժիմի մեկուսացումը տարածաշրջանում եւ աշխարհի բոլոր ազգերի շրջանում: Հոդվածն ամբողջությամբ ընթերցեք ստորև՝ անգլերեն լեզվով:  Աղբյուրը՝  Counter Punch կայքը

 

What the Media Isn’t Telling You About North Korea’s Missile Tests
MIKE WHITNEY • SEPTEMBER 4, 2017

Here’s what the media isn’t telling you about North Korea’s recent missile tests.

Last Monday, the DPRK fired a Hwasong-12 intermediate-range ballistic missile over Japan’s Hokkaido Island. The missile landed in the waters beyond the island harming neither people nor property.

The media immediately condemned the test as a “bold and provocative act” that showed the North’s defiance of UN resolutions and “contempt for its neighbors.” President Trump sharply criticized the missile test saying:

“Threatening and destabilizing actions only increase the North Korean regime’s isolation in the region and among all nations of the world. All options are on the table.”

What the media failed to mention was that, for the last three weeks, Japan, South Korea and the US have been engaged in large-scale joint-military drills on Hokkaido Island and in South Korea. These needlessly provocative war games are designed to simulate an invasion of North Korea and a “decapitation” operation to remove (Re: Kill) the regime. North Korea’s supreme leader, Kim Jong-un has asked the US repeatedly to end these military exercises, but the US has stubbornly refused. The US reserves the right to threaten anyone, anytime and anywhere even right on their doorstep. It’s part of what makes the US exceptional. Check out this excerpt from an article at Fox News:

“More than 3,500 American and Japanese troops kicked off a weeks-long joint military exercise Thursday against the backdrop of an increasingly belligerent North Korean regime. The exercise, known as Northern Viper 17, will take place on Hokkaido — Japan’s northern-most main island — and will last until Aug. 28….

“We are improving our readiness not only in the air, but as a logistical support team,” Col. R. Scott Jobe, the 35th Fighter Wing commander, said in a statement. “We are in a prime location for contingency purposes and this exercise will only build upon our readiness in the case a real-world scenario occurs.” (US, Japanese troops begin joint military exercise amid North Korea threat”, Fox News)

Monday’s missile test (which flew over Hokkaido Island) was conducted just hours after the war games ended. The message was clear: The North is not going to be publicly humiliated and slapped around without responding. Rather than show weakness, the North demonstrated that it was prepared to defend itself against foreign aggression. In other words, the test was NOT a “bold and provocative act” (as the media stated) but a modest and well thought-out response by a country that has experienced 64 years of relentless hectoring, sanctions, demonization and saber rattling by Washington. The North responded because the Washington’s incitements required a response. End of story.

And the same is true of the three short-range ballistic missiles the North tested last week. (two of which apparently fizzled out shortly after launching.) These tests were a response to the 3 week-long joint-military drills in South Korea which involved 75,000 combat troops accompanied by hundreds of tanks, armored vehicles, landing craft, heavy artillery, a full naval flotilla and flyovers by squadrons of state of the art fighters and strategic bombers. Was the North supposed to sit on its hands while this menacing display of brute military force took place right under its nose???

Of course not. Imagine if Russia engaged in a similar operation over the border in Mexico while the Russian fleet conducted “live fire” drills three miles outside of San Francisco Bay. What do you think Trump’s reaction would be?

He’d blow those boats out of the water faster than you could say “Jackie Robinson”, right?

So why the double standard when it comes to North Korea? Sauce for the goose is sauce for the gander.

North Korea should be applauded for showing that it won’t be intimidated by the schoolyard bully. Kim knows that any confrontation with the US will end badly for the North, even so, he hasn’t caved in or allowed himself to be pushed around by the blustering, browbeating thugs in the White House. Booyah, Kim.

By the way, Trump’s response to Monday’s missile test was barely covered in the mainstream media, and for good reason. Here’s what happened two days later:

On Wednesday, a US-led flight-group of F-35B fighters, F-15 fighters and B-1B bombers conducted military operations over a training range east of Seoul. The B-1B’s, which are low-altitude nuclear bombers, dropped their dummy-bombs on the site and then returned to their home base. The show of force was intended to send a message to Pyongyang that Washington is unhappy with the North’s ballistic missile testing project and is prepared to use nuclear weapons against the North if it fails to heed Washington’s diktats.

So Washington is prepared to nuke the North if they don’t straighten up and do as they are told?

It sure looks that way, but who really knows? In any event, Kim has no choice but to stand firm. If he shows any sign of weakness, he knows he’s going to end up like Saddam and Gaddafi. And that, of course, is what’s driving the hyperbolic rhetoric; the North wants to avoid the Gaddafi scenario at all cost. (BTW, the reason Kim has threatened to fire missiles at the waters surrounding Guam is because Guam is the home of Anderson Airforce Base which is the point-of-origin for the B-1B nuclear-capable bombers that have been making threatening flyovers on the Korean Peninsula for some time now. The North feels like it has to respond to that existential threat.

Wouldn’t it help if the media mentioned that fact or does it better serve their agenda to make it look like Kim is barking mad by lashing out against the ‘totally innocent’ United States, a country that only seeks to preserve the peace wherever it goes?

Give me a break!


It is so hard to find anything in the media that doesn’t reflect Washington’s bias and hostility. Surprisingly, there was pretty decent article at CBS News last week written by a former Western intelligence officer with decades of experience in Asia. It’s the only article I’ve found that accurately explains what’s really going on beyond the propaganda. Check it out:

“Prior to President Trump’s inauguration, North Korea made it clear it was prepared to give the new U.S. administration time to review the policy and come up with something better than President Obama’s. The only wrinkle was that if the U.S. went full-steam ahead with its annual joint exercises with South Korea (especially if that were accompanied by more talk of “decapitation” and more flights of strategic bombers over the Korean peninsula), the North would react strongly.

In short, the U.S. did, and the North reacted.

Behind-the-scenes contacts went up and down, but couldn’t get traction. In April, North Korean leader Kim Jong Un paraded new missiles as a warning, to no effect. The regime launched the new systems, one after another. Still, Washington’s approach didn’t change.” (Analysis: Pyongyang’s view of the North Korea-U.S. crisis”, CBS News)

Okay, so now we know the truth: The North gave it their best shot and came up snakeeyes, mainly because Washington doesn’t want to negotiate, they’d rather twist arms (Russia and China), tighten the embargo and threaten war. That’s Trump’s solution. Here’s more from the same piece:

“On July 4, after North Korea’s first successful intercontinental ballistic missile (ICBM) launch, Kim sent a public signal that the North could put the nuclear and missile programs “on the table” if the U.S. changed its approach.

The U.S. did not, so the North launched another ICBM, very deliberately deeming it a warning to the U.S. that they were to be taken seriously. Still, more B-1 bombers flew over the Peninsula, and the U.N. Security Council passed new sanctions.” (CBS News)

So, the North was ready to do some serious horse-trading, but the US balked. Kim probably heard what a wheeler dealer Trump was and figured they could work something out. But it hasn’t happen. Trump has turned out to be a bigger bust than Obama, which is pretty bad. He not only refuses to negotiate but he also delivers bellicose threats almost every day. This isn’t what the North was expecting. They were expecting a “non interventionist” leader who might be receptive to a trade-off.

The current situation has left Kim with no good options. He can either cave in and terminate his missile program altogether or increase the frequency of the tests and hope that they pave the way for negotiations. Kim chose the latter.

Did he make a bad choice?

Maybe.

Is it a rational choice?

Yes.

The North is betting that its nuclear weapons programs will be valuable bargaining chits in future negotiations with the United States. The North has no plan to nuke the west coast of the United States. That’s ridiculous! That doesn’t accomplish anything. What they want is to preserve their regime, procure security guarantees from Washington, lift the embargo, normalize relations with the South, extricate the US from the political affairs of the peninsula, and (hopefully) end the irritating and endlessly provocative 64 year US occupation. Yankee go home. Please.

Bottom line: The North is ready to deal. They want negotiations. They want to end the war. They want to put this whole nightmare behind them and get on with their lives. But Washington won’t let them because Washington likes the status quo. Washington wants to be a permanent feature in South Korea so it can encircle Russia and China with lethal missile systems and expand its geopolitical grip bringing the world closer to nuclear Armageddon.

That’s what Washington wants, and that’s why the crisis on the peninsula will continue to boil.


 

Բաժին՝ Աշխարհում

«Սիիրայի աճը. Նոր ուղի գտնելը դեպի Հունաստանի արմատական ​​ձախ կողմը». Հելենա Շեհենը խոսում է «Իրական լուրեր» ցանցում:

Բաժին՝ Աշխարհում

Գլոբալիզացիայի եւ տարածաշրջանային համագործակցության վերլուծական կենտրոնի (www.acgrc.am) կողմից ներկայացված հարցերին` Հայաստանի Աառաջադիմական Միացյալ Կոմունիստական կուսակցության նախագահ` Վ. Սաֆարյանի տված պատասխանները:

 

    1. Ինչպիս՞ի  դերակատարություն ունի Ռուսաստանը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացում :

 - Ռուսաստանի Դաշնությունը հանդիսացել է միջնորդ կողմ` 1994 թ. մայիսի 5-ին Բիշքեքում Հայաստանի , Ադրբեջանի և Լեռնային Ղարաբաղի միջև կնքված հրադադարի արձանագրության կազմման և պայմանագրի կնքման մեջ, որի արդյունքում 1994թ. մայիսի 12-ի 00 ժամ 01 րոպեից դադարեցվեն ռազմական գործողությունները: (Պայմանագիրը համապատասխանաբար ստորագրել են Հայաստանի կողմից` ՀՀ Պաշտպանության նախարար Ս. Սարգսյան, /1994թ. մայիսի 10-ին / Ադրբեջանի կողմից Մ. Մամեդովը, /1994թ. մայիսի 9-ին/ ԼՂՀ-ի կողմից ` Ս. Բաբայանը /1994թ. մայիսի 11-ին/):

   2016թ. ապրիլյան քառօրյա պատերազմում ևս Ռուսաստանի Դաշնությանը Ադրբեջանի խնդրանքով, դարձյալ հանդես է եկել որպես միջնորդ կողմ` Հրադադարի վերականգնման հարցում:

  Ռուսաստանը, ԱՄՆ-ի և Ֆրանսիայի հետ համարվում են ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահող երկիր: Ռուսաստանի կարծիքը ԼՂՀ-ի կարգավորման հարցում հնչել է բազմիցս` ՌԴ-ն երաշխավոր կդառնա Հայաստանի, Ադրբեջանի և ԼՂՀ-ի միջև փոխհամաձայնեցված ցանկացած որոշման:

  Ռուսաստանը տարածաշրջանում ունի պատմական շահեր, առկա են Ռուս- Պարսկական, Ռուս- Թուրքական և այլ պատերազմների արդյունքում կնքված պայմանագրեր, որոնց արդյունքում ձևավորվել են սահմաններ: Արդի Ռուսաստանը իրավահաջորդն է Ցարական Ռուսաստանի և ԽՍՀՄ-ի: Այս ամենը նկատի ունենալով , մեր կարծիքով, Ռուսաստանի միջնորդական առաքելությունը Լեռնային Ղարաբաղի խնդրի կարգավորման հարցում էական է:

  Մեր հանրապետության պատկան մարմինները պետք է կարողանան ճիշտ օգտագործել ազգերի ինքնորոշման սկզբունքի գերակայությունը տարածքային ամբողջականության նկատմամբ. օրինակ ունենալով Ղրիմի, Աբխազիայի, Օսեթիայի, Կոսովոյի, Էրիտրիայի և այլ երկրների ինքնորոշման իրավունքի ամրագրումը:

  1. Հավատու՞մ ենք, որ Ռուսաստանը ապահովում է Հայաստանի անվտանգությունը :

- Հայաստանի և Ռուսաստանի միջև  1997թ. կնքվել է <Բարեկամության համագործակցության և փոխադարձ օգնության պայմանագիր > : Այդ պայմանագրի և միջպետական այլ համաձայնություների արդյունքում Հայաստանի և Թուրքիայի սահմանը պահպանվում է հայ-ռուսական սահմանապահ զինուժով, Գյումրիում է գտնվում ռուսական 102-րդ ռազմական բազան, որը ունի ժամանակակից ռազմական տեխնիկա և անհրաժեշտության դեպքում կարող է օգտագործել մեր ժողովրդի անվտանգությունը պաշտպանելու համար:

  1. Հավաքական Անվտանգության Պայմանագիր Կազմակերպությունը (ՀԱՊԿ) ապահովու՞մ է Հայաստանի անվտանգությունը:

-  ՀԱՊԿ-ի պայմանագրով նախատեսված է, որ Ռուսաստանը և Հայաստանը պետք է ապահովեն ՀԱՊԿ-ի անդամ պետությունների հարավային ուղղության սահմանների անվտանգությունը, ինչպես Բելառուսի հետ` Արևմտյան, այնպես Ղազախստանի, Ղրղզստանի և Տաջիկստանի հետ` Հարավ – Արևելյան ուղղությունները: Մենք գտնում ենք, որ այո, ՀԱՊԿ-ի առանցքային անդամ Ռուսաստանի հետ մենք կարող ենք ապահովել մեր պետության անվտանգությունը արտաքին թշնամիների հնարավոր ոտնձգություններից:

  1. Հավաքական Անվտանգության Պայմանագիր Կազմակերպությունը կաջակց՞ի Հայաստանին ` Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև պատերազմի դեպքում:

- ՀԱՊԿ-ի կանոնադրությունը նախատեսում է արտաքին / ոչ նախկին ԽՍՀՄ-ի կազմի մեջ մտնող/ երկրների ոտնձգությունից պաշտպանելը: Իսկ ինչ վերաբերում է Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև պատերազմական գործողություններում պաշտպանելուն, ապա կարծում ենք, որ ամեն ջանք ՀԱՊԿ-ը կգործադրի , որ բացառվեն պատերազմական գործողությունները:

  1. Ի՞նչ հետևանքների է բերել Հայաստանի անդամակցությունը Եվրասիական Տնտեսական Միությունում:

- Հայաստանի անդամակցությւնը ԵԱՏՄ-ին, մեր կարծիքով, ճիշտ որոշում էր: Հայաստանի արտաքին առևտրաշրջանառությունը 2015թ. հունվար- դեկտեմբեր կազմել է $4,724 մլրդ, որի մեջ ՌԴ մասնաբաժինը կազմել է 1,187 մլրդ դոլլար կամ 25,1%: 2015թ. ԵՄ երկրների հետ համապատասխանաբար $1,193 մլրդ կամ 25,3%: 2016թ. արտաքին առևտրաշրջանառությունը կազմել է $5,075 մլրդ, որից Ռուսաստանի մասնաբաժինը կազմել է $ 1,366 մլրդ կամ 26,9%: ԵՄ երկրների հետ համապատասխանաբար  $1,218 մլրդ  կամ 24,0%:

Արտահանման և ներմուծման ծավալները Ռուսաստանի Դաշնություն և ԵՄ երկրների /թվով 20/ ունեցել է հետևյալ պատկերը.

արտահանում`

2015թ, հունվար- դեկտեմբեր                                                2016թ. հունվար- դեկտենբեր

Ընդամենը  $ 1,485 մլրդ                                                       ընդամենը`$ 1,783 մլրդ  աճի տեմպը`115,5%

Որից` ՌԴ $ 244,892 մլն  կամ 16,5%                                     որից  ՌԴ $ 371,003 մլն կամ 20,8%  աճը` 151,5%

          ԵՄ /20 երկիր/ $ 413,233  մլն  կամ  27,8%                   ԵՄ  $ 478,789 մլն կամ 26,8%, աճը` 115,9 %

 

Ներմուծում

2015թ, հունվար- դեկտեմբեր                               2016թ. հունվար- դեկտենբեր

ընդամենը`$ 3,239 մլրդ                                       $ 3,292 մլրդ - աճի տեմպը` 101,6%  

որից ՌԴ $ 942,384 -29,1%                                   $ 995,971 մլրդ -30,2%  աճը` 105,7%

ԵՄ $780,301- 24,1%                                             $739.956 մլրդ -22,5% աճը`  94,8%

    Ինչպես տեսնում ենք Հայաստանից դեպի Ռուսաստան արտահանված ապրանքների 51,5% աճ է գրանցվել 2016թ. 2015թ-ի  նկատմամբ, իսկ ԵՄ/20/ երկրների մասով աճը կազմել է 15,9%

Ներմուծման ծավալներում Ռուսաստանից 2015-2016թ ներմուծվել է ողջ  ներմուծված ապրանքների 29-30% , իսկ ԵՄ երկրներից` 2015թ. 24,1%,  2016թ.` 22,5%:

   Բացի այդ ՌԴ է արտահանվում Հայաստանից պատրաստի արտադրանք և գյուղ մթերքներ, իսկ ԵՄ երկրներ`  հանքահումքային արտադրանք. այսպես 2015թ. արտահանվել է $476,9 մլն ապրանքներ կամ ամբողջ արտահանված արտադրանքի 32,1%, իսկ 2016թ.` $470,87մլն  արտադրանք կամ ամբողջ արտահանված արտադրանքի  26,4%,  աճի տեմպը նվազել է 1,3%-ով:

  ԵԱՏՄ –ի երկրների հետ Հայաստանի արդյունաբերական համալիրը ԽՍՀՄ-ի պայմաններում, ունեցել է սերտ տնտեսական կապեր, որոնց վերականգման համար ԵԱՏՄ-ի արդյունաբերական դեպարտամենտը մշակում է միասնական արդյունաբերական քաղաքականություն վարելու հայեցակարգ: Մեր արդյունաբերական արտադրանքը դեռ երկար տարիներ պահանջված կմնա Ռուսաստանում, քանի որ մենք, ոչ վաղ անցյալում,  գտնվել ենք միասնական արդյունաբերական տարածքում, որում արդյունաբերական համալիրը զինված է եղել միատեսակ սարքավորումներով: Մեր կարծիքով ԵԱՏՄ-ի շրջանակներում մեզ կհաջողվի զարգացնել մեր արդյունաբերության այնպիսի ճյուղերը ինչպիսիք են` մեքենաշինությունը, քիմիական արդյունաբերությունը, մետալուրգիան, սարքաշինությունը: ԵՄ երկրների հետ մենք չենք ունեցել միասնական արդյունաբերական ձեռնարկություններ, ուստի մեզ այդ միության հետ համագործակցելիս դեռ երկար ժամանակ մնալու ենք միայն հումքի մատակարար:

  1. Պետ՞ք է դուրս գալ Եվրասիական Տնտեսական Միությունից:

- Սխալ կլինի դուրս գալ ԵԱՏՄ-ց, նախ տնտեսական բաղադրիչով պայմանավորված, և երկրորդ, ինչպես ասվել է, “չի կարելի անվտանգության հարցերը լուծել մի համակարգում` ՀԱՊԿ-ոմ, տնտեսականը` մեկ ուրիշ (ԵՄ)”:

  1. Ինչպես ե՞ք գնահատում Հայաստանի կողմից 2013թ-ի սեպտեմբերին ԵՄ հետ Ասոցացման Պայմանագրից հրաժարումը:

- Մենք գտնում ենք, որ այդ գործառույթը պայմանավորված է եղել ԵՄ-ի կողմից առաջարկված կտրուկ պահանջով` <կամ- կամ> և ճիշտ են  վարվել երկրի ղեկավարները,  որը նախընտրել են ԵԱՏՄ:

  1. Արդյո՞ք ԵՄ-ն օգնում է Հայաստանում քաղաքական և տնտեսական բարեփոխումներին:

- Քաղաքական բարեփոխումների ԵՄ որոշ մոտեցումներ և տարատեսակ <Արևմտյան> նորահայտ երևույթներ մեր հանրային կյանքում օրենսդրորեն ամրագրելու մտադրությունները  բացարձակապես ընդունելի չեն, դրանք դեմ են մեր ժողովրդի հոգեկերտվացքին ու դարերով արմատավորված ավանդույթներին: Ինչ վերաբերում է տնտեսական բարեփոխումներին , ապա ՀԲ,ԱՄԿ, ՎԶԵԲ և այլ ֆինասական կառույցների վարկերը նախատեսված չեն տնտեսության հիմնական հատվածի` արդյունաբերության զարգացմանը , ուստի դրանք արդյունավետ վարկեր չեն եղել  և վատթարացրել են մեր երկրի վարկունակության գործոնը, և հասցրել արտաքին պարտքի և ՀՆԱ հարաբերության վտանգավոր սահմանին:

     9. Կապում ե՞ք Հայաստանի ապագան ԵՄ անդամակցության հետ:

- ԵՄ-ի հետ կարելի է համագործակցել, սակայն ոչ հումքային կցորդի կարգավիճակով, այլ պատրաստի արտադրանքի արտահանման, նոր տեխնոլոգիաների ներմուծման, համատեղ ձեռնարկությունների ստեղծման ուղղությամբ:

  1. Ինչպես ե՞ք վերաբերվում ապագայում Հայաստանի անդամակցությանը ՆԱՏՕ-ին:

-  Հայաստանը պետք է լինի մեկ ռազմական դաշինքում /ՀԱՊԿ/ , ինչ վերաբերում է ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցությանը, ապա առանձին հարցերում կարող է համագործակցել` խաղարար, հումանիտար ոլորտներում,  եթե դա չի հակասում ՀԱՊԿ-ում Հայաստանի ստանձնած պարտավորություններին :

  1. Կարծում եք սերտ համագործակցությունը ԵՄ-ի և ՆԱՏՕ-ի հետ կարո՞ղ է նպաստել Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորմանը:

- ԼՂՀ հակամարտության կարգավորման հարցում կարելի է համագործակցել ցանկացած ուժի կամ կառույցի հետ, ովքեր գտնում են, որ ազգերի ինքնորոշման իրավունքը առաջնային է, որով անկախություն են ստացել Աֆրիկայի, Լատինական Ամերիկայի, Հնդկաչինի և այլ տարածաշրջանների բազմաթիվ երկրներ: Աշխարհը վաղուց թոթափել է գաղութային լուծը: Պետք է առաջ նայել, այլ ոչ թե ետ:

 

 

 

Եթե  յուրաքանչյուր անարդարության դեմ մարմինդ դող է ընկնում, իմացիր, որ դու իմ ընկերներից մեկն ես:

Սա նվիրված է հրամանատար`  Չե Գեվարայի մահվան 49-ամյակին, որը տեղի ունեցավ հոկտեմբերի 9-ին:

Բաժին՝ Մշակույթ
Երեքշաբթի, 12 Սեպտեմբերի 2017 14:49

Ո՞ր դասակարգը

Մի ուրշ կարևոր երևույթ, որ առանց պատասխան է մնացել, այն է, որ սոցիալիզմի «անմիջապես» հաստատման կողմնակիցները հասարակական ո՞ր ուժի օգնությամբ են ուզում սոցիալիզմը հաստատել որևէ երկրում: Ուղղակի կամ անուղղակի բոլոր շեշտադրումները բանվոր դասակարգի վրա է: Սակայն ո՞րն է այս բանվոր դասակարգը և որո՞նք են դրա ներքին շերտերը: Արդյո՞ք դրա մեջ ընդգրկվում են միայն «կապույտ վարիկավոր» բանվորները, թէ «սպիտակ վարանիկավոր» բանվորները կամ էլ «նոր միջին դասակարգը» նաև ընդգրկվում է այդ դասակարգի մեջ: Առաջինի դեպքում բանվոր դասակարգը, այլևս մեծամասնություն չի կազմում և չի կարող իրագործել այն դերը, որ պատմականորեն են նրա համար ճշտել: Երկրորդի դեպքում, այսինքն «սպիտակ վարանիկավոր» բանվորները, եկամուտի մակարդակի, հասարակական կարգավիճակի և պահանջների տեսանկյունից, բանվոր դասակարգի շատ բազմապիսի մի շերտ է կազմում և համընդհանրությունը շատ չնչին է: Եթե մի ուրիշ տեսակետով միջին դասակարգի ցածր խավի՝ պետական աշխատավորներին առանձնացնենք ու ընդգրկենք բանվոր դասակարգի մեջ և միևնույն ժամանակ բանվոր դասակարգի հմուտ և բարձր խավը այս դասակարգից առանձնացնենք ու ավելացնենք միջին դասակարգին, կնկատենք, որ նման մի շերտավորումների հետևանքով բանվոր դասակարգի կազմակերպման գործը ինչպիսին է լինելու: Սակայն ի՞նչպիսի դերակատարություն ենք նախատեսում այս դասակարգի համար: 

Այս բոլորը չեն թերագնահատում բանվոր դասակարգի դերակատարությունը հասարակական փոփոխություններում և անկասկած առանց բանվոր դասակարգի ու աշխատավորների լայն մասնակցության` անցում դեպի սոցիալիստական համակարգ անհնար կլինի: Սակայն պարզ է, որ բանվոր դասակարգը միայնակ չի կարող այս նպատակին հասնել և անհրաժեշտ է միջին դասակարգի և առաջադիմական շարժումների հետ կապված ուժերի համագործակցությունը և օգնությունը:

Չպետք է թերագնահատել «Նոր Միջին Դասակարգ»-ին: Որևէ կասկած չկա, որ այս դասակարգի իրավիճակը բարդ և անկայուն է, և այս դասակարգի մի մասը կապիտալի կողմնակից է և գաղափարապես պահպանողական ու հետադիմական է: Սակայն իրականության մի կողմն էլ այն է, որ հաճախ սոցիալիզմի համակիրները, հակակապիտալիզմի պայքարողները, ֆեմինիստները, բանվորական և ուսանողական շարժումների համակիրները, բնապահպանները և այլն, այս դասակարգից են լինում: Ժամանակակից աշխարհի պատմության մեջ բողոքական շարժումների սկիզբը դրվել է և կազմակերպվել է այս դասակարգի անդամների կողմից, հատկապես մտավորականների, արվեստագետների, ուսուցիչների, մասնագետների ու պետական աշխատողների կողմից: Կարելի է ասել, որ ձախ սոցիալիզմը այս դասակարգի կարևորությունը քաղաքական տեսանկյունից լավ չի ըմբռնել և չեն կարողացել այս դասակարգի մեծ մասին դեպի իրենց գրավել: Այս դասակարգը մեծ ազդեցություն ունի հասարակության գիտության, արվեստի ու հասարակության ղեկավարման գործում: Այս դասակարգը աշխարհի ներկա պայմաններում բոլոր երկրներում մեծ դերակատարություն ունի քաղաքականության մեջ:

Սոցիալիզմի կողմնակաիցների դժվար պարտականություններից մեկը այն է, որ կարողանա այս նոր միջին դասակարգին, որոնց շահերը երբեմն հակասության մեջ է բանվոր դասակարգի շահերի հետ, համախմբի մի քաղաքական համակարգում, կապելով մեկը մյուսի հետ համախմբի նրանց քաղաքական պայքարը: Այս գործը բնականաբար պահանջում է վերանայել անցյալի շատ լոզունգներ ու տակտիկաներ հասարակության դասակարգերի հանդեպ:

Վարդան Ղազարյան

 

Որտեղ տեղ ենք հասել, որ տեսնում ենք Դոնալդ Թրամփին նախագահի պաշտոնում: Ո՞ր պայմաններում կարող է վիճակը ավելի վատանալ ու մի այլընտրանք ստեղծելու համար ի՞նչ պետք է անել: Նաոմի Քլայնը իր նոր գրքում իր հարցն այսպես է ձևակերպում . «Մի ծրագիր, որը կպատասխանի այս հարցին՝ թէ ի՞նչպես հնարավոր է պահպանելով հանգիստ վիճակը փոխել իրավիճակը և հասնել հիմնովին լավ ապագայի»: Նա իր գրքում իր ընթերցողներից պահանջում է, որ Թրամփին հայհոյելու փոխարեն դիմեն դիմադրության: Մենք պետք է սովորենք աշխատել ու միայն պասիվ դիրք չբռնել:

Քլայնը շեշտում է, որ վերջին տարիներին ձախ ուժերը Ամերիկայում հոգնած են եղել, պետք է մի կողմ դնել բողոքներն ու տրտնջալը և իրար շուրջ հավաքվել, այն էլ ոչ միայն Թրամփի դեմ, այլ մի օրակարգի շուրջ փոփոխություն առաջացնելու նպատակով: Այդ օրակարգում կկենտրոնանք մի շարք հարցերի վրա, որոնց մասին խոսում էին դեմոկրատները, օրինակ ֆեմինիզմի կամ սևամորթների մասին, սակայն Քլայնի միտքը ավելի ընդարձակ է՝ հետևել զարգացման քաղաքականությանը՝ պահպանելով կենսամթնոլորտը, հիմնական փոփոխություններ առաջացնելով ընկերություններում և երկրի հարստության բաժանման գործում:

 Ծայրահեղ աջը իր ոտքը դրել է այն դատարկ տեղը, որ մնացել է միջին նեոլիբերալիզմից ու լիբերալիզմից: Ոչ շատ հեռու անցյալում համաշխարհային մի շարժում գոյություն ուներ, որը մարտահրավեր էր նետում «Ազատ առևտրի», «Համաշխարհայնացման» և «Ընկերային համաշխարհայնացման» դեմ: Նրանք ասում էին, որ խնդիրը ոչ թէ ազատ առևտուրն է այլ համաշխարհային տնտեսությունում մի շարք օրենքների հաստատումը, որը միայն ապահովում էր ուժեղ ընկերությունների փոքր խմբի շահերը: Նրանց հիմանական նպատակը դեմոկրատիայի դատարկումն էր իր էությունից: Դեռ դուք կարող եք ձայն տալ, սակայն կյանքի ամենակարևոր հարցերի մասին որոշումները հանձնված էր այնպիսի օրգաններին, որոնց վրա ժողովուրդը որևէ հսկողություն չուներ: Միջին նեոլիբերալական կուսակցությունները երբեք չկարողացան իրենց համակերպել մասսայական առաջադեմ շարժման հետ և մթնոլորտը ստիպեցին նպաստել  Դոնալդ Թրամփի ու Մարի Լումպենի նմանների համար, աշխարհի տարբեր երկրներում: 

Իհարկե դեռ լավ խմբեր գոյություն ունեն, որոնք ձեռք չեն քաշել իրենց պայքարի կենտրոնացումից ազատ առևտրի դեմ: Այդ խմբերից կարելի է թվեարկել ընդհանուր քաղաքացի՝ (Public Citezen), կամ «ջուր և կերակուրի դիտորդ»՝ (Food and Water Watch) և եվրոպական շատ խմբեր, որոնք սեպտեմբերի 11-ից հետո չկարողացան մասսայական շարժումներում իրենց տեղը գտնել: Այս հարցը առանձին ուսումնասիրելու հարց է:

Գրքում անդրադարձ կա նաև «Թռիչքի Մանիֆեստ»-ին ՝ (Leap Manisfesto), որը պատրաստվել է 60 հոգանոց մեծ քանակությամբ ձախ ուժերի շարժումների ներկայացուցիչների կողմից: Այդ մանիֆեստը բաղկացած է 1400 բառերից, որպես մի փաստաթուղթ: Այդ հավաքում նրանք իրենց առջև խնդիր էին դրել պատասխանելու այն հարցին թէ «Մեր իսկական պահանջը ո՞րն է»:

Այդ մանիֆեստում նշված է, որ հարյուրավոր կազմակերպություններ ու տարբեր աշխատավորների լայն արհմիություններ պաշտպանում են որոշ ժողովրդական պահանջներ: Այս մանիֆեստը լավ ձեռք բերում է Ամերիկայի քաղաքային, նահանգային ու ֆեդերալների քաղաքագետների վրա ճնշում գործադրելու համար:

Աղբյուր: Truthout

 

Բաժին՝ Գրադարան
Էջ 2, 3-ից

ՍՈՑԻԱԼԻԶՄ .AM

 

Հայաստանի Հանրապետություն
ք. Երևան,
(+37410)
E-mail: info@socialism.am

Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը socialism.am-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցումն առանց socialism.am-ին հղման արգելվում է: Գովազդների բովանդակության և մամուլի տեսության համար կայքը պատասխանատվություն չի կրում: